maandag 26 december 2016

Ajay (the Frugal Seminair)


Een paar maanden geleden werden we uitgenodigd (om te komen en te spreken) op de Internationale Frugal Conference in Palakkad. 

Sinds mijn komst hier in India, weet ik dat je frugal heel simpel zou kunnen vertalen met: doe meer, met minder. (wel heel simplistisch gezegd) Ooit had ik in Nederland gehoord over de frugalthermometer van de TU Delft, maar wat dat nou was!! Frugal is naast het wastemanagement een onderwerp geworden waar we ons beiden in verdiept hebben de afgelopen maanden.

De conferentie zou half december gehouden worden bij AIT in de regio Palakkad. Helaas gooide het gedoe met het geld roet in het eten en de conferentie werd uitgesteld. Maar... omdat toch diverse sprekers hun (niet te annuleren) ticket hadden geboekt, werd besloten tot het houden van een seminair. Het werd een bijzondere dag. We ontmoetten die dag gewone, nieuwsgierige, beroemde en speciale mensen. Mensen die je aandacht trekken. Niet omdat ze dat willen, nee, het gebeurd omdat ze speciaal zijn op één of andere manier.
Ooit gehoord van Ajay Balachandran? Ik niet. 99,9999999% van de wereld niet, maar dat maakt zijn persoon niet minder bijzonder. Ajay was eens een veelbelovende, slimme student. Hij was bijna klaar met zijn technische studie toen hij een ongeluk kreeg. Hij raakte verlamd vanaf zijn schouders. Zijn kamer werd zijn wereld. 

In Nederland een dergelijke handicap krijgen is al moeilijk genoeg, maar in India is het bijna een gevecht dat je moet gaan voeren. Niet op het medische vlak, maar hoe gaat het nu verder als je uit het ziekenhuis komt. Revalidatie? Fysiotherapie? Woningaanpassingen? Vervoer? Sociale voorzieningen? Financiële hulp? Hulp?
Helaas is het vrijwel altijd een nee, met soms een ja, of misschien. Ajay leeft thuis met als verzorgers zijn ouders die al op leeftijd zijn en een tante die helpt.
In India zou dit het leven van een gehandicapt mens zijn, thuis, afhankelijk van de zorg van. Ajay legde zich niet bij dit leven neer. Hij kreeg hulp van vrienden toen hij wilde gaan werken. Een computer die werkt via zijn stem werd de verbinding met de buitenwereld. Hij veroverde een baan. Wel voortkomend via zijn contacten vanuit zijn studentenverleden (ook het goede van India), maar hij moest zijn werk wel goed doen! Hij accepteerde geen liefdadigheid. Medelijden accepteert hij zo ie zo niet.

Op dit moment werkt hij vanuit huis als systeem analist voor een college. Hij verdient gewoon zijn eigen brood. Hij schrijft gedichten. (http://madhuvanamm.com) Ze worden gepubliceerd in tijdschriften en zijn gedichten worden op muziek gezet en door "popbands" gezongen.


Een paar maanden geleden kreeg hij een idee. Ouders en buren werden ingezet om zijn idee uit te voeren. Een onderzoek op frugalgebied. Hoe om te gaan met de oude kokosnootolie die je in de keuken gebruikt en die je weggooit. Naast de variant om olie om te zetten naar biodiesel is hij nu bezig met een experiment. Is het mogelijk planten te laten groeien in een afgesloten ruimte, op een bodem van kokosnootschil en alleen op melk, ui, nogwat en oude kokosnootolie. Een oplossing om de oude olie te verwerken en om zelfvoorzienend te kunnen worden. Frugal ten voeten uit, al vond ik de plantjes er nog pierig uitzien. Iemand die hem verder kan helpen?

Mijn bewondering gaat vooral uit naar zijn ouders. Kleine, kromme mensjes. Ik bewonder hun moed en volharding om, tegen alles in, hun zoon een leven te geven. Maar ze worden oud. Wat dan? Het blijft India.   

Geen opmerkingen: