vrijdag 4 november 2016

Breiles

Sinds een paar weken heb ik een leerling. Eén hele leerling aan wie ik breiles geef. Een tweede dame die het ook wil leren kan overdag niet.
Eigenlijk een vreemd iets, iemand leren breien in dit warme klimaat, waar je zeker geen sjaal, warme sokken, vest of wanten nodig hebt. Hier in het zuiden wordt weinig aan breien, haken of borduren gedaan. Dat is wel anders in het noorden van India. Daar komen prachtige zelfgemaakte spullen vandaan. Veel jonge(re) mensen zeggen hier: ja dat heb ik mijn oma wel eens zien doen. En de oma's die op de ashram wonen, kwamen als we aan het haken waren voor “Amma's blue line” in de grote hal, eens belangstellend kijken. Ja, dat deden we vroeger ook!
Wat de dames vroeger maakten is voor mij altijd een geheim gebleven.

Op een rustige dag in Rams bazaar, de 2e hands winkel, kwamen mijn handwerk kwaliteiten ter sprake. “Kun je haken? Kun je breien?” : vroeg de Indiase dame achter de toonbank. Op beide kan ik volmondig ja zeggen. “Wil je me breien leren?” Weer werd het een volmondig ja.
Zo gebeurde het dat we afspraken dat ik haar breien zou leren in de periode als Amma naar Europa zou zijn. Iemand bracht breinaalden naar Rams. Ze kocht de naalden. Er kwamen restanten katoenen bolletjes in het schap. Ze kocht het breigaren, ze kocht zelfs 4 prachtige Japanse bamboe breinaalden. Voor het geval dat!
Veel Indiase mensen roepen heel enthousiast dat ze iets leuk vinden en dat ze het willen leren, maar als het puntje bij paaltje komt, hoor je er niets meer van. Ik besloot maar gewoon af te wachten. Ik zou wel zien of ze werkelijk wilde breien of dat het een soort wens geweest was.

Amma was een paar dagen weg naar Europa, toen er een Sms'je kwam. Wilde ik haar nog steeds leren breien?
Zo zitten we na een wat onwennig begin, regelmatig samen gezellig naast elkaar op bed. Ieder heeft een set breinaalden en garen. Ik doe voor en zij doet na. Ik brei een proeflapje en zij een sjaal voor haar moeder in de vorm van een broddellap. In het begin mocht ook haar dochter meebreien, maar nu het goed gaat niet meer. Dit is wat zij voor haar moeder maakt. Haar moeder zal de sjaal niet kunnen gebruiken vanwege de hitte, maar het is het gebaar wat telt.
Zo nu en dan is er een direct live uitzending met Amma en als zij die wil zien, dan komt ze niet.

Zij leert breien en ik leer over India en het Indiase leven op de ashram. Hoe gaat het met de was als je geen wasmachine kunt hebben? (antwoord: naar het dorp waar mensen graag willen bijverdienen) Hoe krijgt men het zo mooi gestreken? (aparte Indiase strijkservice) Hoe krijgt zij het voor elkaar te leven in een kamer ,die wij al niet al te groot vonden, met 4 personen? (wachten op het moment dat de kinderen gaan studeren) Ik leer dat ook mannen en zonen hun eigen kleding moeten wassen als moeder ziek is. Ik hoor de zorgen over al het gif wat gebruikt wordt in de groente-, en fruitteelt. Blijheid als er soms insecten in de okra zitten (dan is er tenminste niet teveel gif gebruikt). Ik hoor over het leven wat zij in Amerika had en de keuze om hier in de ashram te gaan wonen, alle luxe achterlatend.
Al breiend praten we over de overeenkomst tussen de oude levenswijze uit India en het ouderlijk huis waar het leven heel eenvoudig was (zij), frugal en de Shakers (ik). En.... wat wij zouden kunnen gebruiken in ons leven zonder koelkast, wasmachine, magnetron, strijkijzer, stofzuiger, droger, gasfornuis, oven en koffiezetter ......

Oppervlakkig gezien twee vrouwen die breien. Dat is het ook, maar voor mij is het meer. Het is heel moeilijk om een contact te krijgen met een Indiase vrouw op de ashram, dat meer is dan een praatje bij het elkaar tegenkomen. Ik heb het nu.... dankzij mijn breiles! 

Geen opmerkingen: