donderdag 13 oktober 2016

Bruiloft in het zand

Een bruiloft is waar ook ter wereld denk ik, altijd speciaal. We hebben een hele, grote luxueuze, over de top bruiloft meegemaakt, waar we bijna met open mond zaten. Vooraan gezeten op de derde rij als belangrijke gast. We moesten, al kenden we het hele bruidspaar niet, samen met hen op de foto.
Ik droeg mijn mooie sari.....

Een paar weken geleden kwam een dame waarmee ik soms thee drink op de ashram, naar ons huis. Ze spreekt vrijwel geen Engels, maar ik begreep of ze wilde weten of ik haar nog kende. Natuurlijk! Ze pakte een envelop uit haar tas en na een tijdje begreep ik uit onze Engelse (ik)/Malayalam(zij) conversatie, dat zij ons kwam uitnodigen voor de bruiloft van haar dochter. Of we wilden komen! Daar zeg je geen nee tegen, al begrijp je niet wat er in de uitnodiging staat, al begrijp je niet waar je moet zijn. Het enige wat duidelijk was, was de datum.

Op de opgegeven datum zijn we in de riksja gestapt naar de tempel waar de plechtigheid zou zijn. Onze contactpersoon bij de bank wilde wel het adres voor ons vertalen. De riksja driver had meer aan de originele tekst. Op de opgegeven plaats naast de tempel in een soort grote zandvlakte, stond een grote open tent. Dat wil zeggen: het geraamte, een dak en de zijkanten voor de gelegenheid met zeilen afgezet. De achterzijde van de tent was een stenen gedeelte. Dat was het officiƫle stuk. De hele tent stond vol met rode plastic stoeltjes. Ze stonden gewoon in het zand. Ooit zullen de stoeltjes keurig in de rij gestaan hebben maar nu stond alles, behalve wat rijen vlak bij het podium, schots en scheef. Overal zaten groepen en groepjes mensen gezellig te kletsen.
Onze aankomst werd direct opgemerkt door de moeder van de bruid. Aan de hand meegenomen werden we neergepoot bij een groepje mensen. Vriendelijk lachend maar geen woord Engels sprekend. We kregen sap in een plastic bekertje overhandigd.
Direct na aankomst werd de bruidegom na ons geleid en moesten we kennismaken. Daarna ging hij weg voor de fotosessie. Ja, de fotosessie van de bruidegom. De bruid was nog nergens te bekennen. Toen de bruid verwacht werd, kwam de moeder van de bruid weer en nam ons mee naar voren. De bruid is altijd herkenbaar aan de prachtige bloemenslingers die als een sluier op het achterhoofd hangen. Ze zag er prachtig uit in haar rode sari en met de gouden sieraden om. Terwijl de bruidegom ontspannen ogend op het podium kwam gingen de ogen van de bruid maar heen en weer. Supergespannen volgde ze de orders op die de twee geestelijken gaven. In onze ogen werd de ceremonie een beetje afgeraffeld, niet de zorg en de aandacht die je zou verwachten. Voor hen maakte het blijkbaar niets uit. Voor de mensen op de stoeltjes ook niet. De rijen vooraan waren vol aandacht, achter ons kletste men gezellig en luidruchtig door.

Toen de priesters na de ceremonie het podium verlieten, stonden veel mensen direct op en stormden de "zaal" uit naar een nabijgelegen ruimte. Achteraf denken we dat daar het klaargemaakte eten stond. Wij hadden meer het probleem van hoe en wanneer het cadeau te geven.
Hoe doe je dat nu als je niet weet wat precies de gewoonten zijn. Vooraf hadden we de moeder van de bruid gevraagd naar de wensen. Bijna verontwaardigd had ze geroepen dat het komen al een cadeau was. Maar dat voelde toch niet goed!

Toen foto's gemaakt moesten worden van het bruidspaar met wederzijdse ouders en broers en zussen, ging ik naar voren om het bruidspaar te fotograferen. We werden op het podium geroepen en net als bij de vorige bruiloft moesten we officieel op de foto.
Na de foto's op het podium zijn we terug naar de ashram gegaan. Niet omdat het niet gezellig was of omdat we ons niet welkom voelden.... nee, mijn huid maakte dat we de koelte om moesten gaan zoeken.

Een bruiloft is waar ook ter wereld denk ik, altijd speciaal. We hebben nu een heel gewone bruiloft meegemaakt, waar we op rode plastic stoeltjes in het zand zaten. Vooraan gezeten als belangrijke gast. We moesten, al kenden we het hele bruidspaar niet, samen met hen op de foto.

Ik droeg mijn mooie sari.....

Geen opmerkingen: