vrijdag 30 september 2016

Mijn plekje in de kerk, deel 2

Een mis bijwonen in de St. George Church! Je zou zeggen dat dit een eenvoudig iets is, je gaat gewoon naar de kerk. Ik moet er op dit moment bijna om lachen. In mijn gaan naar de kerk is er tegenwind. Hier op de ashram zouden ze zeggen: Amma's wil. Het katholieke deel zou hetzelfde kunnen zeggen maar dan heeft het een andere betekenis. Kort en goed: ik heb nu de tocht naar de kerk twee maal gemaakt, ik heb met veel mensen een praatje gemaakt, heb heb het klooster van binnen gezien maar nog niet de kerk.

Je zou bijna zeggen dat ik niet naar de kerk of diƩ kerk mag gaan. Allemaal toeval, maar toch.
De eerste keer dat ik naar de mis wilde, ging ik alleen. Hoewel op het kerkplein gezegd was dat de mis om 06.30 uur begon (toen we op zoek waren gegaan naar de kerk), twijfelde ik een beetje. Het was een teenager die het gezegd had en ook nog iemand die hier op vakantie was. De katholieke website opgezocht. Tot mijn grote opluchting stond daar vermeld dat de mis om 09.15 uur zou beginnen. Een mooie tijd. Ik zou dan ook alleen kunnen gaan, om 6 uur in de ochtend gaat hier een vrouw niet alleen op stap. Toen ik langs de zondagsschool liep en het geluid van heel veel stemmen hoorde kreeg ik argwaan. Rond die tijd had het er stil moeten zijn. Aan de buiten staande heren en dames geprobeerd te vragen hoe het nu zat, want het was duidelijk...de mis was al afgelopen!! Na eerst een handen en voeten gesprek gevoerd te hebben werd iemand aangewezen die Engels sprak. Deze verwees me door naar zuster Mary-Rose, die binnen in het gebouw van de zondagsschool was. De zuster onderbrak had lesgeven en ik werd uitgenodigd voor de koffie in het klooster, een paar minuten lopen verderop. Zij zou binnen 10 minuten komen. Later zittend in de grote, koele keuken met voor mijn neus een schotel met vers (zoet) brood (voor de zondag), salade, de goede borden en kopjes, een grote schaal met verschillende soorten bananen en lekkere koffie, gingen de twee aanwezige zusters er goed voor zitten. Waar kom je vandaan? Hoe lang blijf je hier? Hoe heet je? 9.15 uur mis? Nee, dat is een aantal jaren geleden al veranderd. Enz. enz.

Ik heb die morgen geleerd dat wonen op de ashram van Amma hier in de omgeving geen goede reclame is. Het dorp is overwegend katholiek met ongeveer 180 katholieke gezinnen, rond de 600 mensen. Iedere ochtend is er een mis. Vooral de vrouwen zijn trouwe kerkgangers. De gemeente bestaat sinds 1800 en het klooster is van de Franciscanen. Ik heb het me later afgevraagd waar deze anti-Amma felheid die ik op andere momenten en met andere mensen ook hoor, toch vandaan komt. Jaloezie? Amma komt uit de lage kaste van de vissers en is een vrouw. Haar familie heeft het goed en de (Amma) trust bezit veel grond in de omgeving. Schaamte? Er hebben zich zaken afgespeeld richting Amma waarvoor mensen zich echt moeten schamen. Geloofs”nijd”? Amma vergeet haar dorp, Amma doet alleen wat voor de Hindoes.... Het voelt ongemakkelijk, zeker omdat ik geen Amma-volger ben. Ik moet er mijn weg nog in vinden merk ik. De balans is er nog niet. Het ongenoegen is te fel. Ik ben katholiek maar woon in het verkeerde kamp.

Vandaag waren we om 6 uur op pad. We waren nu samen zodat ik naar de mis kon gaan. We hadden zelfs onze thee overgeslagen en waarschijnlijk zou het ontbijt ook problemen geven, gezien de duur van de mis. Misschien zou de Westerse kantine nog net open zijn. Maar dan zouden er niet te veel en te lange praatjes met mensen gehouden kunnen worden na afloop van de mis. 

Op het terrein van de kerk liepen wat heren in de rondte. Voor de rest.....stilte.....niemand te zien. Het was ondertussen de tijd dat er toch wel mensen aan zou moeten komen, maar het hek was dicht en de kerkdeuren ook. Na een tijdje rond gedrenteld te hebben kwam er een man naar ons toe. Nee... er was nu geen mis. Het is de laatste dag van Onam (belangrijkste periode in het jaar en eigenlijk nieuwjaar in Kerala) vanmiddag om half 5 zou er een grote bijeenkomst zijn met veel dans, muziek en zingen.
Hij en een andere man liepen een stukje met ons mee toen we toch wel teleurgesteld weer terug gingen. Na de inleidende vragen stelde hij zich voor. Franklin, zijn vader heette Vincent. Zijn begeleider droeg de naam Martin. (zo wordt Maarten hier eigenlijk altijd genoemd) Toen we het huis van de pastoor passeerden wees hij: Father Robin.

Ik moet toch een derde poging wagen.  

Indiakrabbel als bijdrage nieuwsbrief OKK 

Geen opmerkingen: