vrijdag 30 september 2016

Mijn plekje in de kerk, deel 1

Soms kom je door een eenvoudige vraag in actie. De wil of wens of iets te gaan gaan doen was sluimerend aanwezig. Het was er nog niet van gekomen. Luiheid? Maar door de gestelde vraag, voelde je je op een bepaalde manier aangesproken. Aangesproken in de positieve zin van het woord dan. De vraag was: heb je al een kerkgemeenschap gevonden waar je je thuis voelt?
De actie was: een wandeling gaan maken.
De afgelopen periode heb ik geen haast gemaakt met het zoeken naar een kerk waar ik me thuis zou kunnen voelen. Wennen aan dit zo andere leven kost energie en door in de ashram te zijn is je leven toch al omgeven door spiritualiteit. Maar de vraag zette me wel tot actie aan. Nu maar eens op pad!

Hoewel niet altijd duidelijk aanwezig heeft Kerala veel verschillende geloofsgemeenschappen waaronder ook katholieke gemeenschappen, groot en klein. Als je ergens naar toe rijdt kom je altijd wel kerken, kloosters, beelden en borden tegen. Naast de scholen en ziekenhuizen die er dan ook in de buurt zijn. De CSI gemeente (Church of South India) een samengaan van diverse kerkgenootschappen waaronder de Anglicaanse, heb je in de directe omgeving niet. Dit is de gemeenschap die dicht tegen de Oud Katholieke kerk aanligt. De Marthoma-gemeenschappen zitten ook niet in de buurt. Eigenlijk wil ik een kerk gewoon om de hoek hebben, reizen hier in India, betekent heel veel tijd kwijt zijn.
Ik wist dat er een kerk in de buurt was. De ashram ligt op een schiereiland en aan de overkant van de backwaters (een breed kanaal eigenlijk) ligt de kerk. Er zijn er eigenlijk twee in de buurt. Een “normale” kerk en een kerkje met het formaat van een kapel. Die laatste toch wel op een kwartier rijden in de auto. De eerste op zo'n 20 minuten lopen. Via een omweg kun je er ook met de auto of riksja komen. Het zal dus een Rooms Katholieke kerk gaan worden.

Ik was al een tijdje bezig om te proberen om informatie over die kerk te vinden. Maar hoe ik ook zocht er kwam geen foto naar boven en geen informatie. De middag, naar aanleiding van de vraag via de mail, zijn Maarten en ik op zoek gegaan naar de kerk. We wisten hoe we ongeveer moesten lopen. Na een aantal keren de weg gevraagd te hebben (heel makkelijk met kruisje aan een ketting!) zagen we na 20 minuten lopen, nog steeds geen kerk en hield de weg ook op. Hij ging over in een breed zandpad. Weer gevraagd! Een breedlachende meneer, die vertelde dat hij daar óók naar de kerk ging, wees ons de weg. Ja... het zandpad was goed, het zou nog smaller worden en dan zou er rechts (links was alleen water) een roze geverfde zondagsschool zijn, daar moesten we naar boven, het talud op. De kerk zouden we dan ook zien. 

We hebben de kerk gevonden, het pad langs de zondagsschool hebben we op de heenweg gemist. Het laatste stuk klauterden we over takken en struiken die lagen op een stukje nat zand van 20 cm breed langs het water. Als de kerkgangers dat iedere zondag moesten doen, zeiden we tegen elkaar, dan hebben ze er heel wat voor over om in de kerk te komen. Via het hekje dat alleen uitkomt op de 20 cm zand, gingen we het terrein op. Voor ons een redelijk grote kerk in Engelse stijl. 


De kerk van St. George met een replica van een beeld, levensgroot in een hok naast het hekje. St George gezeten op een steigerend paard, lans in de hand! Rondom de kerk de kruisgang. Onder iedere afbeelding een bordje wie er gesponsord had. In een hoek van het terrein een kleine begraafplaats. In een andere hoek het huis van de pastoor. Hoewel het bord bij de uitgang in Malayalam is geschreven, ontdekte ik toch waarom ik helemaal niets over deze kerk had kunnen vinden: ik had gezocht in de verkeerde gemeente! De kerk stond niet in Vallikavu maar Clappana!
De kerk was helaas gesloten en omdat het begon te schemeren zijn we snel teruggelopen. Voordat we op de ashram waren, was het al donker. Maar ik weet nu wel waar de kerk is!

Indiakrabbel voor maandblad OKK

Geen opmerkingen: