woensdag 3 augustus 2016

Wederzijdse vooroordelen

Toen in de Nederlandse omgeving bekend werd dat wij naar India gingen, kwamen er heel wat opmerkingen naar boven. India is vuil, India is vol, de wegen zijn er vast afschuwelijk, waarom ga je naar een land waar meisjes aan een boom gehangen worden. Natuurlijk zijn er delen waar India heel vol is, wat wil je ook met een bevolking van 1.2 miljard. Natuurlijk kan India vuil zijn, wat wil je als er in grote delen van het land geen vuilnis opgehaald wordt en de internationals hun producten aanbieden in zakjes die niet vergaan in het milieu. De mensen moeten zelf maar zien hoe ze van hun vuilnis afkomen. Natuurlijk is het afschuwelijk wat er met meisjes kan gebeuren. Iedere moord, waar ook ter wereld, is teveel. Ik heb het nog niet over de opmerkingen over de treinen en de passagiers op het dak en in de deuren, het eten en het drinken en alle ziektes die je op zou kunnen lopen. Wie is er nu zo gek om net in dat land te gaan wonen!
Ook de Indiase kant heeft te maken met vooroordelen onze richting uit.
Ik noem er een paar: iedere Westerling is rijk. Westerlingen zijn lui. Westerlingen zijn lomp en onbeleefd. Westerlingen zouden rijk moeten zijn, maar kijk eens hoe ze zich kleden, zijn ze arm of zijn ze een prostituee? (dames dus) Westerlingen kunnen ook arm zijn, kijk maar, ze dragen geen goud. Westerlingen weten niet hoe het hoort, ze eten met de linkerhand. Vies!!!!!!
Ja!?!! Zo kan het ook.....
Dat wij een wandelende ATM zijn, geldt in veel landen. Er wordt fanatieker gebedeld, je betaald hogere prijzen voor alles waar niet een vastgestelde prijs voor is. Maakt niet uit wat...kleding, de riksja, …
Geld heb je toch genoeg, dus waarom niet een paar extra roepies voor de armere Indiase mens. Toch kun je nog steeds thee op straat krijgen voor zelfde prijs als ieder ander. Zijn er nog riksjasdrivers die keurig hun meter aanzetten en die niet vragen om extra geld.
Langzamerhand krijg ik door, hoe ik om moet gaan met bijv. winkelpersoneel. Als ik stof koop dan staat de prijs net zoals in Nederland keurig binnenin. Dat is dus niet zo moeilijk. Wel moeilijk was en is bijv. de rollen stof die je getoond worden en die je niet mooi vind op een elegante manier terzijde te schuiven. Nee en dat vind ik niet mooi, zijn gezegdes die hier niet kunnen. Als ik roep: nee, dat vind ik niet mooi! Dan zeg ik eigenlijk: verkoper je laat me dingen zien die ik niet mooi vind... je bent niet goed in je werk. Gezichtsverlies dus. Tegenwoordig laat ik rustig alle rollen die men tevoorschijn wil halen gewoon uitrollen. Ik voel er eens aan en roep, mooie kleur, maar een lichtere kleur kan ook.... of mogelijk.... of dit zou ook kunnen....Heb ik de stof gezien die ik wil hebben dan wijs ik die aan en worden er zaken gedaan. Ik leer het al, zeg je namelijk te vaak nee, dan loopt men gewoon weg of een andere klant wordt geholpen. Al doende leert men.

Lomp en onbeleefd zijn wij heel snel hier. De consensus, het onderhandelen en iedereen in hun waarde proberen te laten is iets wat niet direct in onze aard ligt blijkbaar. Dan nog onze manier van kleden. Ondanks alles wat er gebeurd, ondanks dat je steeds advertenties op je telefoon krijgt die in Nederland onder de seksreclames zouden vallen en boven de 18 pas getoond mogen worden, ondanks de blote buiken etc., is India een preuts land. Blote schouders kunnen in heel veel gebieden niet getoond worden, enkels laten zien evenmin. En daar komen wij aan! Lekker op vakantie in de hitte. Zo min mogelijk aan! Topjes en shorts...Voor veel mensen onbetamelijke kleding! Hebben die mensen niets anders? Zo lopen bedelaars erbij die niets anders hebben en zo lopen de prostituees erbij. Een fatsoenlijk mens gaat niet zo gekleed. Nu gaat over het algemeen iedereen zo goed mogelijk gekleed. Het topje bij de sari moet in de juiste kleur zijn. Het haar moet gedaan zijn en de sieraden moeten ook gedragen worden. Als je zo kijkt (tenminste waar wij zitten en waar wel bedelaars zijn maar niet echt opvallend aanwezig) is iedereen goed gekleed. Wij zijn de schobberdebonken. Laatst is aan mij gevraagd of ik soms arm was. Arm? Ja, omdat ik geen gouden sieraden droeg, geen armbanden, geen oorbellen, geen ketting van goud! Goud is in India net als het hebben van een spaarrekening. Heb je geld over dan koop je goud. Heb je geld nodig, nou dan verkoop je wat. De blikken van de dames gaan steeds naar mijn armen, oren en hals. Geen goud! Ik mag dan wel Westers zijn, maar toch....Zo zie je maar....vooroordelen......toch maar wat goud gaan dragen?

Geen opmerkingen: