zondag 10 juli 2016

Hoofdbedekking

Kou, regen, wind zijn klimatologische zaken waar de Indiër over het algemeen niet van houdt. Dan heb je ook nog de zon, maar daar kun je behalve in de schaduw blijven of een zonneparaplu gebruiken niet veel aan doen. Over de zon doen de meeste mensen heel laconiek. Nou ja, er is nu eenmaal veel zon hier!! Voor hen is het bijna niet voor te stellen dat er landen zijn waar de zon niet zoveel en zo fel schijnt als hier.

Kou, regen en wind dat zijn andere dingen. Tegen deze drie voeren de Indiërs een persoonlijke strijd. Ieder doet het op zijn eigen manier, al is er één gebruik dat ik in Delhi (het noorden van het land) zag, maar ook hier. Dat is het gebruik van voor ons, de wintersjaal. Men gebruikt de smalle en dikke sjaal om de oren mee warm te houden. Hij wordt als een band om het hoofd gebonden. Denk aan de plaatjes van vroeger als iemand kiespijn had. In de vroege ochtend zie je overal riksja's rijden waarvan de chauffeur de oren bedekt zijn met een warme sjaal. Soms zit de knoop bovenop, soms onder de kin. Het is een beetje ouderwets denk ik want we dragen nu ook de oorwarmers. Toen ik in de winkel vroeg om “earprotection”, vroeg de verkoopster of het tegen het lawaai of de kou was. Nu stormde het op dat moment en wilde ik lekker in de wind zitten dan moesten de oren toch echt wel bedekt zijn. Op zich zijn het heel handige dingen. De oren worden bedekt met een hip fleecelaagje en de verbinding loopt over het achterhoofd. Dus niets bovenop je hoofd. Behalve de kleur zie je vaak niet eens dat iemand oorwarmers opheeft. We hebben er beide één. Ze zijn roze-legermotief en groen-legermotief. En ik draag ze! Dan is er nog de hoofddoek tegen de wind en de grote pannenlap. Het zijn vooral oudere dames die ermee op hun hoofd lopen. Het is een rechthoekige, vaak gestreepte lap, aan de uiteinden wat gerimpeld en dan een koordje eraan. Dat koordje wordt onder de kin vastgemaakt. Eerst dacht ik dat het zelfgebreide lappen waren, maar doordat ik er aantal van dichtbij heb kunnen bekijken, weet ik nu dat het fabrieksmatig gefabriceerde producten zijn. Tegen de kou en wind hebben we dan ook nog de mutsen, de banden die om het hoofd gedraaid worden en de staarten van de sari.....
De sari zelf is een multifunctioneel kledingstuk. Het is kleding, schort, zakdoek (de zoom), handdoek, bescherming tegen de wind, regen en zon tegelijk. Hier op de ashram wordt het einde van de sari weinig om het hoofd gedragen. Gebeurd dat wel dan hangt het over de knot op het achterhoofd. Er zijn hier maar weinig vrouwen die hun hoofd bedekken.

Je hoofd moet wèl bedekt worden tegen de regen!
We bekijken soms met verbazing hoe dit men voor elkaar probeert te krijgen. Een kleine en vast geen volledige opsomming: de paraplu natuurlijk, maar heb je die niet bij je, wat doe je dan? De hand bovenop het hoofd. Alles mag nat worden maar niet de kruin. Dan hebben we de krant, niet altijd zinvol, een omgekeerd etensbord, de muts, de sjaal, de sari, de douchemuts, maar ook, o,o,o wat geweldig, de plastic tas!!


Het is een genoegen om te bekijken hoe een binnenstebuiten gevouwen plastic tas omgetoverd is tot een werkzame hoofdbedekking. Je hebt de simpele, de tas over het hoofd getrokken en de rand een beetje omgevouwen. De handvaten laat je gewoon zitten en zien. Dat heb je de wat meer bewerkte bedekkingen: omgerolde randen zodat je geen handvaten meer ziet. Zo veranderd dat je niet direct door hebt dat er een plastic tas op het hoofd van iemand zit. Maar dan is er ook de meer kunstzinnige mens. Die tovert zijn plastic tas om tot een waar kunstwerk. Ik heb zelfs een soort tulband gemaakt van een plastic tas langs zien komen. Ook de badmuts en douchemuts komen voorbij. Dus strak en bol. Zaak is wel dat de tas een beetje strak om het hoofd moet zitten anders kan de muts wegwaaien. De mooiste hoofdbedekking heb ik deze week in de grote hal voorbij zien komen. Stel je een klein mannetje voor met een olijk gezicht. Niet zo jong meer... boven op zijn hoofd geklemd zit een zuurstofroze plastic tasje. Zijn haar piept er nog net onderuit. De hengsels staan opzij, want het tasje is eigenlijk net te klein. Even later komt hij weer terug met nog steeds zijn felroze plastic tasje rechtop op zijn hoofd. Het gekke is dat niemand raar opkijkt als er een plastictas-muts voorbij komt. Wat zou ik toch graag de plastic tas mutsen fotograferen! Een geaccepteerde hoofdbedekking dus. Maar ik, ik blijf kijken en blijf genieten van alle hoofdbedekkingen die hier bedacht zijn voor zon, wind en regen.

Geen opmerkingen: