zaterdag 30 juli 2016

De damescoupé

Een Indiase, meestal zeer lange, trein heeft diverse aparte treinstellen. Het treinstel voor de bagage, AC in diverse klassen, klas 3 en 2, de sleepers, ofwel in onze ogen de boemel, de localtrain (geen nachttrein, maar in de trein bankjes met bedden boven de banken die tijdens de reis uitgeklapt kunnen worden om te liggen), het treinstel voor ouderen en gehandicapten en ja...een treinstel voor de vrouwen. Ieder treinstel heeft minimaal 2 wc's, een Indiase en Westerse. Tot nu toe zijn ze redelijk schoon gebleken. (foto in sleeper is duidelijk van een andere reis)


Terugkomend naar Calicut vanuit Ettimadai stapten we vanwege de grote drukte snel een treinstel in. Onder grote hilariteit werd ons verteld dat 50% van ons tweeën helemaal fout zat...een damescoupé! Al lachend en druk wijzend maakten de aanwezige dames ons dit duidelijk. Wij eruit en naar de gewone coupé. Al rijdend stapten we in, maar vanwege de drukte moesten we in de doorgang blijven staan. Het zag er niet naar uit dat er zitplaatsen zouden komen, op de banken van max. 4 personen naast elkaar, zaten al 4 mensen. Dus besloten we dat ik als we zouden stoppen bij het volgende station, zou teruggaan naar de dames. Daar kom ik tenminste de komende uren zitten.
Zo gezegd, zo gedaan. Weer lachende dames bij binnenkomst, maar toen duidelijk was dat ik zou blijven werd er op verschillende plekken op de banken geklopt, met de non-verbale mededeling dat ik daar heus wel kon komen zitten, zo van: hier is plek! Het werd een gedenkwaardige en vooral gezellige rit!

Westerlingen zijn er niet veel in dit gebied, Westerlingen reizen over het algemeen niet in een boemel en voor de dames was dit een uitgelezen kans! De jongere dames spreken allemaal Engels, de ouderen niet. Dus lachen, wijzen en vooral foto's via de telefoon, maken het contact. 1E vraag: wat is je naam? 2E vraag: waar kom je vandaan? 3E vraag: waar ga je naar toe? In allerlei varianten is deze vraag door verschillende dames gesteld. Zo had ik tijdens de rit een gesprek met een jonge vrouw die werkt in een stad, 200 km gelegen van de stad waar haar man werkt. Pas getrouwd. Ze ging naar hem toe, nou ja naar een stad die weer ergens anders lag. “Nee, trouwboeketten doen alleen de mensen die in de kerk komen!” Een gesprek met een vrouw die studeerde als ingenieur, maar die geen idee had op welke universiteit wij nu net geweest waren en ook niet naar welke stad we gingen. Wel een selfie gemaakt met behulp van allerlei, zelfs voor mijn buurvrouw onbekende, andere dames. Bij het weggaan kreeg ik een hand en werd me een goede reis toegewenst.
Tijdens de gesprekken luisteren en leven alle dames mee, zo nodig wordt er een vertaling gegeven door iemand.

De bank waarop ik zat werd eerst gebruikt door 3 personen, toen 4, toen 5 toen 6. Het werd steeds drukker in de trein. De reden: nou, morgen was het toch zaterdag? Dames duwen bij binnenkomst elkaar weg om toch maar een plekje te bemachtigen. De eerste 10 stations kwamen er alleen maar dames bij en gingen er weinig uit. Vol, voller, heel vol....De dames gingen bij elkaar op schoot zitten (wel bekenden), gingen tussen alle banken staan. Zo kwam er een schoolmeisje naast me te zitten, dat niets durfde te vragen maar alleen maar giebelde, een jonge moeder met een kind dat alleen maar wilde lopen en dat steeds luider huilend vertelde en een jonge, in het zwart geklede vrouw. Tijdens de reis veranderde de kleding van de vrouwen van sari en spijkerbroek naar djebala. De vrouw eronder veranderde niet, nog steeds dezelfde vragen. Zij kijkt op mijn telefoon en ik op de hare. Ik heb foto's, zij ook. Je kunt er hier ook gewoon naar vragen! Leuke foto op de telefoon, kinderen? O, wil je ze zien? Ja, het zijn mijn kinderen en dit is mijn man (in een groot hart met bloemetjes eromheen.) De telefoonfoto doet weer zijn werk. Was dat jouw man? Waar is hij nu? O, de andere coupé. Leuke man en waar woon je in Calicut?

Als we uitstappen en na de lange reis op het perron naast de wachtende trein op een bankje een kop thee drinken, verschijnen er opeens allerlei dames voor de tralies. Eerst gaat er voorzichtig één hand zwaaien, als we terugzwaaien komen er meerdere en als de trein wegrijdt zien we door en voor de tralies allerlei handen ons gedag zwaaien...

Afscheid van de damescoupé!



Geen opmerkingen: