zondag 5 juni 2016

Waslijnen

Er is een „waslijnenoorlog“ gaande geweest. Nou, een echte oorlog kun je nauwelijks voeren over waslijnen, maar mijnerzijds was het een serieuze zaak.
De laundry-service van de ashram is me niet bevallen. Regelmatig kwam de was zo gekreukeld terug, dat Maarten met goed fatsoen zijn overhemd niet kon dragen. Ik weet nu ook hoe dat komt. Na de wasbeurt gaat alles de centrifuge in. Een centrifuge hier werkt net zo als in Nederland. Je kunt hem kort maar ook lang laten draaien. Dat laatste gebeurde hier ook.....hij bleef net zolang draaien tot er geen druppel water meer uitkwam. De was werd in de grote bakken naar de 7e etage van het AJ flat gebracht waar op het dak de waslijnen zijn van de laundry. Zelf de zeewind die daar zo sterk is dat ik een sjaal droeg om niet verkouden te worden, kreeg de kreukels er niet uit. Dat denk ik tenminste, want ook het vouwen, sorteren en op naam leggen later in de kleine ruimte waar je de was brengt en haalt blijft ook mensenwerk. De één kan het nu eenmaal beter als de ander.

Dus toch zelf maar weer wassen. In iedere kamer hangen wel waslijnen. Wij hebben 2 lange waslijnen door de kamer heen, maar na gebruik rol ik ze op als ik geen was heb. De hele dag tegen een waslijn aankijken wil ik niet. Ik ben nog van het buiten drogen. Voor mij kan daar ook geen droger tegenop. (nou ja, behalve voor de handdoeken) Toen de huizen gebouwd werden waar wij nu in wonen waren er zoals op vele andere daken in India, waslijnen. Nu heeft de ashram een chronisch gebrek aan ruimtes en de daken werden omgebouwd tot kantoor bij het buurhuis en studio voor cursussen boven ons hoofd. Weg waslijnen!

De waslijnen werden een probleem. Een buurvrouw uit het andere huis loste het voor zichzelf op. Ze spande op alle goede plekken waslijnen. Ze claimde daarmee ook de ruimtes en het gebruik van de waslijnen. 16 families kunnen we wonen in de 2 woonblokken en met haar actie kunnen 15 families hun was niet meer ophangen! Nee, je hangt geen was op „andermans“ waslijn. Rondom verschillende van haar waslijnen spanden anderen ook lijnen, om ook hún was op te kunnen hangen. Ik was me van dat unieke gebruik van de waslijn helemaal niet bewust. Ik lette in de ochtend op of de buurvrouw geen was had hangen (de was blijft soms dagen aan en op de lijn) en zo niet dan kwamen mijn overhemden op een hangertje aan de lijn.
Tot op een dag....de buurvrouw had besloten om later op de dag toch te gaan wassen en mijn overhemden waren tot een klein bundeltje samengeschoven. Het was duidelijk!! Ik behoorde die lijn niet te gebruiken. Een buurman die me zag staan met mijn overhemden toen ik zorgvuldig keek waar ik dan zelf een lijn zou kunnen spannen, vroeg me wat er was. Toen ik vertelde zelf een waslijn te willen hebben, keek hij naar mijn stapeltje en zei in mijn oren genadiglijk:“ maar je mag ze wel op deze lijn hangen, je hebt er niet zoveel!“ Ik bedankte en spande met veel moeite (want veel geschikte ruimte was er niet overgebleven) een eigen waslijn. Ik plakte er wel een brief aan: „feel free“. Dat briefje maakt wat los....ik hoorde over was die op de grond gegooid was, over ruzies, was die uit arrenmoede maar naar de laundry gebracht werd, was die opgehangen werd op de ashram zelf....(dus sjouwen met je natte was) De lijn werd veel gebruikt.

Eigenlijk vond ik het onzin. De organisatie haalde de waslijnmogelijkheid weg en de bewoners moesten het maar uitzoeken met hun was. Ik ben eerst naar het “international office gegaan”. Nee, niet de juiste plek. Naar “international information”, daar was iemand die er iets van zou kunnen zeggen. Ik heb gevraagd of wij als bewoners de dagen dat er geen cursussen zijn (in 4 maanden 3 dagen gebruikt) van de lijnen gebruik zouden kunnen maken op het dak. (dus slot eraf) En zo nee, of wij dan nieuwe lijnen konden krijgen. Na veel uitleg en telefoontjes kreeg ik de boodschap dat er lijnen zouden komen en ze zouden door de huishoudelijke dienst bevestigd worden. (dak bleef dus dicht)
Na 14 dagen wachten eens gaan informeren bij de huishoudelijke dienst. Nee, zij zouden helemaal geen lijnen ophangen. Het “informaton centre” had een verzóek gedaan. Ze hadden de zaak bekeken en er waren genoeg waslijnen. Huh....maar het merendeel was verboden lijn! Eigenlijk was ik een beetje perplex door deze logica. Ik besloot het maar even te laten rusten.
Een paar weken later zat er iemand anders bij de huishoudelijk dienst. Wéér alles uitgelegd... na de opmerking waarom ik de was net als hij, niet gewoon in mijn kamer hing, zei ik dat ik ook buiten wilde drogen. Dat het dak gesloten bleef en dat de buurvrouw....Nou, ze kwamen nog wel een keer kijken.

Ja, ik kreeg mijn waslijn. Om het hoekje van ons blok tussen de bananenplanten en struiken. Het ophangen zou met moeite gaan. Klimmen en klauteren en opletten dat je niet in de watergeul valt die gemaakt is voor de afvoer van teveel moessonregen. Een handdoek zou ik niet op hebben kunnen hangen. Toen ik hem toch maar bedankte voor alle moeite zei hij: „Ja, er was geen andere mogelijkheid om de lijnen op te hangen, want waslijnen weghalen van Indiase mensen had anders veel problemen gegeven!“ Ook de organisatie laat dus toe dat 1 voor 15 anderen bepaald! Eén heeft er nog steeds alle waslijnen....de rest mag om het hoekje van het flat, tussen de struiken hun was ophangen... Ergerlijk....

Ik heb nu korte waslijnen binnen in het portiek gespannen en die worden regelmatig gebruikt...door anderen. En ik? Ja, het is er toch van gekomen, ik droog op dit moment binnen! Alles wappert en spint rond onder de ventilator. Met innerlijk plezier (mag niet, maar gebeurd wel) zie ik de was aan de lijn van de buurvrouw met een grote regelmaat opnieuw nat worden na een regenbui!


Calicut, 5-6-2016

Geen opmerkingen: