woensdag 8 juni 2016

De kracht van een lach

India leeft in groepen. Dat kun je heel goed zien op straat. De familie, vaak met oma erbij en soms, heel soms opa. De vriendengroepen, voornamelijk mannen of jonge mannen, de meidengroepen. In ouderwets taalgebruik: de bakvissen. Dan is direct duidelijk over welke leeftijdscategorie we spreken. De jonge mannen lopen stoer, met de armen om elkaar heen. Gekleed in steeds vaker een spijkerbroek. De haren worden extra gekamd en ze bekijken regelmatig elkaars telefoon. India is verslaafd aan het gebruik van de mobiele telefoon. De meidengroepen giechelend, zachtjes pratend. Vrouwengroepen zie je zelden op straat. Ja, met een demonstratie, of een loop voor de politieke partij. Maar echte groepen zoals bij de mannen blijft een uitzondering. De dames gaan in twee of drietallen op pad, maar een grote groep, nee....

Waar ik wel grote groepen vrouwen bij elkaar zag was op de ashram. Ze kwamen in de periode toen Amma zelf aanwezig was en darshan gaf. Groepen vrouwen zijn net kakelende kippen. Iedereen wil wat aan de ander vertellen. Het maakt niet uit of er anderen aan het woord zijn, je spreekt gewoon in een hoger volume. Dat maakt herrie. Veel herrie. Maar op een afstandje bekeken lijkt het me een gezellige boel zo onderling. Hele groepen kletsende en lachende vrouwen, maar bijna altijd vergezeld door één man. Die is dan ook net een soort dirigent. Gaat hij lopen dan volgt de stoet vrouwen. Zo'n groep is een lust voor het oog. Als de dames naar de ashram komen voor een darshan zijn ze over het algemeen op hun paasbest gekleed. Er is niets zo leuk om naar de sari's te kijken. Valse schaamte over vetrollen, buiken en buikjes hebben de dames niet. De sari is keurig over alles heen gedrapeerd, maar laat toch veel bloot. Zij zitten er duidelijk niet mee.
De sari's zijn kleurig en hebben veel goud. Ook zijn de sieraden meegebracht: kettingen, armbanden, oorbellen. Ze zien er zo mooi uit deze damesgroepen dat ik me er zeker niet elegant voel bijzitten. Heb ik me ooit zo aangekleed voor Amma?

Jammergenoeg kun je als Westerse niet gemakkelijk contact met een Indiase vrouw maken. Over de mannen spreek ik als vrouw maar even niet. Ik zou graag even een praatje willen maken, ze vertellen dat ze er zo mooi uitzien, vragen naar hun gezin, waar ze vandaan komen. Soms is het een kwestie van de taal. Maar op de ashram kwam het vaak voor dat de vrouwen in een groep op elkaar als groep gericht waren. Met een groep is het slecht contact maken.

Ik ben nu een tactiek aan het uitproberen. De Indiase mens is heel nieuwsgierig. Ze kijken en staren heel openlijk naar jou. Heel gewoon. Wij zijn dat niet zo gewend en vinden het al snel onbeleefd, zij niet. Je raakt er wel wat aan gewend maar terugstaren kan ik op één of andere manier niet. Volgens mij ga ik dan donker kijken, want dat gestaar! Boos kijken doen heel veel vrouwen heb ik ontdekt. Het is gebeurd dat ik een vrouw op een foto niet herkende omdat ze niet lachte. Die lach zag ik namelijk veel vaker. De dames hebben soms heel gesloten gezichten. Op die manier kunnen ze ook naar jou kijken. Heel bewust, als ik zie dat een vrouw naar mij kijkt ga ik naar de betreffende kijker lachen. Het resultaat is wonderbaarlijk! Soms, heel soms blijft het gezicht zoals het was: een donker gesloten gezicht. Maar... vaak, heel vaak wordt er terug gelachen. Die lach heeft nu al verschillende gemaakt dat er contact gemaakt werd. Een gesprek begon, soms alleen met handgebaren maar ook een echt gesprek. Alleen let ik nog niet op de andere kant. Ik realiseer me niet altijd dat de Indiase dames deze tactiek ook gebruiken. We stonden te wachten op het station van Calicut op vervoer wat maar niet kwam. Een dame keek steeds een beetje glimlachend om de hoek van een pilaar naast ons. Uiteindelijk sprak ze me aan: of ze ons kon helpen! Sukkel die ik was... ik had de uitnodiging niet eens begrepen.

Het maakt het contact maken wel een stuk spannender, uitdagender! Misschien leer ik op deze manier wel een Indiase dame kennen die met me meegaat winkelen. Die me vertelt dat je knopen en ritsen in een fancywinkel kunt kopen (nepsieraden). Die me leert hoe de vrouwenwereld reilt en zeilt in India. Nou ja, in de buurt waar ik zelf woon, dat zou al mooi zijn.


Calicut, 8-6-2016         

1 opmerking:

Trudy zei

tja dat "donker" kijken familietrekje hoor ik hoor het ook regelmatig als ik loop te denken. Ben je boos? nee ik denk.