dinsdag 7 juni 2016

Amma's blue upcycling line

Soms beginnen dingen heel onschuldig. Maarten kwam thuis met een bos blauwe draden. “Kun je hier iets mee?” Hij had de draden opgeraapt van de straat, op weg van en naar de campus. Deze weg is voor een deel het werkterrein van de vissers die er hun netten maken en repareren. Natuurlijk had ík ook die draden wel eens zien liggen, prachtig kobaltblauw. Kort en lang, bosjes draad en stukken net. Overal verspreid langs de kant en op de weg. Het was het een soort trail van het helblauwe draden. Druk bezig met de doll's zag ik er op dat moment niets in. Een ander wel! Wen (een dame) zat tijdelijk in een rolstoel. Vanwege een infectie had ze veel zorg nodig gehad en kreeg ze nog veel zorg vanuit het ziekenhuis van de ashram. Ze wilde iedereen bedanken, maar iets tastbaars geven? Zií wilde wel, maar de ontvangers niet! O, nee... dat was toch normaal? Na de draden eens bedachtzaam door haar handen te hebben laten glijden, begon zich een idee te vormen. “Ik ga proberen een tas te haken die je achterop de rolstoel (leen vanuit het ziekenhuis) kunt hangen! Voor de waterfles!” Zo begon het!

Het werd bijna een industrieel proces. Touwen, touwtjes, stukken net en andere zaken waarvan hij dacht dat het nuttig kon zijn, werden door Maarten verzameld. Thuis ontward, uit de knoop gehaald, vissersknopen uit de draden losgemaakt, gescheiden naar kort en lang, tot bosjes gemaakt....Te korte draden verdwenen in de bak voor het plastic. Dan de volgende stap, het wassen en drogen. De lekker ruikende draden kwamen weer uit de tas bij de thee. Tot vermaak van diegenen die aan de kant van de grote hal zaten werd de volgende stap gedaan: het on-twijnen. Van die ene in elkaar gedraaide draad werden, zeg maar door terugdraaien en voorzichtig scheiden, 3 draden gemaakt. Stap voor stap, geduldig ontvlechten en met als een paling kringelende draad. De grote hal was een bewust gekozen plaats. Je hebt er de ruimte, al was de belangstelling mooi meegenomen! Dan, ja dan pas, kon het eigenlijke werk beginnen.... het haken! 
Tas voor tas werd er gemaakt, getest, beoordeeld naar gebruiksvriendelijkheid, versiert met bloemen, de naam van het ziekenhuis erop geborduurd. Ook in plastic natuurlijk... Het team was ondertussen uitgebreid met een derde persoon: ik. Door mijn handen kon ik niet aan de poppen werken, maar wel met plastic. Voor mij was de uitdaging om iets moois te maken van vreemd materiaal: plastic draad. Ik had geen ander doel dan leuk bezig zijn. Maar als de één fanatiek bezig is, wordt de ander dat vanzelf ook. Je gaat spelen met de materialen en gaat bekijken wat je daar dan wel mee kunt doen. 
Zo ontstonden de tasjes gemaakt van visnet. Van een recht, dubbelgevouwen stuk net gemaakt. De rand vasthaken, rode gehaakte draad aan de bovenkant erdoor en klaar! Het resultaat werd met enige trots getoond aan een andere Nederlander die al lang op de ashram woont. Kijk, en dan komt de Nederlandse praktische geest toch weer om de hoek kijken!! O, riep hij uit, dat is handig voor mijn tiffin. Dan brand ik mijn handen niet meer! Kan lekker klein opgevouwen worden in mijn broekzak en makkelijk te wassen! Alleen maar voordelen op een rij...Hij kreeg een bag om te testen of het echt wel een handig ding was. Na het rolstoelnet kwamen er het boodschappen-,en tiffinnet. We begonnen langzamerhand zelf te spreken van Amma's blue line 
(weliswaar met gekleurde randjes en bloemen, maar het bleef toch in hoofdzaak helblauw) 

Na twee maanden bestond de collectie uit: rolstoelnet, netten voor boodschappen en tiffin, waterflestas en parapluzak, clown met draaiende benen, inktvis en rozen. De draden op de straat werden steeds zeldzamer en wij, de dames wilden ondertussen wel iets anders gaan doen. Het werd het tijd voor Amma. Wat zou zij er van zeggen? We wilden dat iedereen gebruik kon maken van wat wij gemaakt hadden. Amma heeft tijdens een darshan alles gezien en ook haar zegen er aan gegeven. De vertaler die wij bij ons hadden zei na afloop dat Amma er happy mee was!

Behalve zeer gelukkige eigenaren die nu een door Amma gezegend werkstuk hebben, kregen wij ook een cadeau. Lekker buiten zittend in de wind, al draden on-twijnend liep er een dame langs, die keek, omkeek en al twijfelend bleef staan. Tijdens het gesprek dat volgde bleek dat zij een lerares was aan de Ammaschool op de ashram. Ze was op zoek naar een project voor haar klas (40 leerlingen). Het leek haar een geweldig idee om met elkaar een klein tasje te haken om de lunchbox in te doen. 40 leerlingen die aan hetzelfde project bezig zijn, 40 gelijke tasjes! Een geweldig idee om haar leerlingen ook weer bewuster van omgeving en milieu te maken. Haar leerlingen? Kinderen van de vissers uit de omgeving. Kinderen van vissers die ook de draden weggooien waar zij niets meer mee kunnen. Kinderen van vissers die maakten dat Maarten op een dag thuiskwam met een bos draden in zijn hand en met de vraag: “Kun je hier iets mee?”


Calicut, 7-6-2016 

1 opmerking:

Trudy zei

jammer dat je geen foto geplaatst erbij heb want ze zagen er leuk uit!