woensdag 18 mei 2016

Arm en rijk

Opeens zaten ze daar op een middag bij de thee in de grote hal. Een vrouw zat aan het uiterste randje bijna verscholen onder de planten en achter een pilaar. Een klein kind lag voor haar op de grond te slapen. Ze was klein en behalve een middelmaat plastic tas had ze niets bij zich. Op één of andere manier wist je gewoon dat het iemand was zonder veel bezit. Ze zat daar heel stil, keek met grote ogen om zich heen. 
Zo nu en dan kwam haar man bij haar zitten. Ze dronken thee, vulden een fles met water. Indiase mensen brachten brood en melk. Van de stapel brood werd één boterham gegeten, de rest werd zorgvuldig ingepakt in kranten en in de plastic tas gedaan. De melk kwam in een andere gebrachte plastic fles en verdween ook in de plastic tas. 
Bedelen mag op de ashram niet, maar de man had daar iets op gevonden. Het was een feestdag en druk. Hij ging voor mensen staan, vouwde zijn handen voor zijn borst en wachtte. Kwam er geld dan boog hij een beetje. Kwam er geen geld dan ging hij rustig naar de volgende. Het bedelen op deze manier werd toegestaan, maar hem werd ook uitgelegd hoe hij bij de weg moest komen. Rustig, net zo stil als dat ze in de grote hal hadden gezeten liep het echtpaar bijna waardig weg. Hij droeg de plastic tas, zij het kind.

Rustig en onopvallend was de bruiloft waarop we uitgenodigd waren niet. Je kon eigenlijk beter zeggen: schreeuwerig en een spektakelstuk! Hier gold het gezegde:“Wie het breed heeft, laat het breed hangen!” “Het is maar een kleine bruiloft”,zei de zuster van de bruidegom. “We hadden maar een maand om alles voor te bereiden.” Stel je voor: twee gigantische feesttenten, volledig airco gekoeld, 4000 gasten, een popband, waar je keek gastvrouwen en gastheren om de bruiloftsgasten van dienst te zijn, drones die in de lucht vlogen om opnamen te maken, grote tv schermen waarop je de binnenkomst van de gasten kon bekijken en om de zoveel tijd een film over de bruid en bruidegom op eerdere dagen gemaakt. Vele, vele film- en foto camera's. Ook hier het sjouwen met de trapjes om goede opnamen te kunnen maken... Bekende gasten.... en wij natuurlijk...

Natuurlijk is het bijzonder om alles mee te maken. Wanneer krijg je nu een uitnodiging voor een bruiloft als deze? We zaten derde rij en hadden een goed zicht op alles. Deze dag en deze ceremonie was wel de belangrijkste van de bruiloft. Maar een intiem familiefeest kun je het niet echt noemen. Alles gaat volgens vastgestelde regels.

We hoorden dat iedereen elkaar probeert te overtroeven. Wat dit jaar een wow factor heeft is volgend jaar gewoon. Op dit moment is de aankomst van het bruidspaar met een helikopter in de mode. Dit gebeurde dan ook. De helikopter die bleef staan op de landingsplaats kreeg later veel bekijks. Tijdswinst heeft het niet gebracht want de rest van de directe familie kwam in bussen.
Eigenlijk had ik medelijden met het bruidspaar. Ze zaten in de spotlights en alles wat zij deden werd breeduit gefilmd en gefotografeerd. De bruid moest door twee mensen overeind geholpen worden (het bruidspaar zit tijdens de ceremonie op de grond in een soort open tent) vanwege het gewicht van de sari en de hoeveelheid gouden kettingen die zij om de hals droeg. Aan beide armen droeg zij tot aan haar ellebogen gouden armbanden. Bruid en bruidegom zagen elkaar op hun bruiloft voor de derde keer. Ja, zei iemand later, er wordt tegenwoordig wel veel gescheiden.

In India wonen rijk en arm soms dicht bij elkaar. Rijk kan in India heel erg rijk zijn en arm heel erg arm. Tata is de rijkste man ter wereld. Volgens mij zijn er heel veel rijke mensen in India. Helaas zijn er daarnaast nog veel meer arme mensen. Ik las ergens dat 60% van de bevolking (1,2 miljard) onder de (wereld) armoedegrens leeft. India is net geen ontwikkelingsland meer.
Dat iedereen tevreden met zijn lot blijft is niet meer zo. India is een erg materialistisch land aan het worden. Carrière moet er gemaakt worden en er zijn ook zelfmoorden als de gewenste cijfers op scholen niet behaald worden. Door alles heen speelt nog steeds de kaste gedachte. Officieel afgeschaft, maar overal nog duidelijk aanwezig.

Het leven op de ashram is eigenlijk een heel beschut leven. Het leven in een dorp. Bij tijd en wijle heel druk als Amma op de ashram is of wanneer er vakanties zijn in het Westen.
Waar zo nu en dan het echte India komt binnenwandelen, zoals die middag, toen er opeens een vrouw op de grond zat in de grote hal, met een kind slapend voor zich op de vloer.

Amritapuri, mei 2016
(geschreven voor de nieuwsbrief van de Oud-Katholieke Kerk, Delft )

Geen opmerkingen: