dinsdag 22 maart 2016

Ziek zijn

Ziek zijn, of zelfs maar ziek worden staat eigenlijk niet in ons woordenboek. Zelfs nu, bij het “ouder worden” is dat een punt waar niet al te veel aandacht aan wordt besteed. Maar door ziekte in onze direct omgeving werden we toch even met de neus op de feiten gedrukt. We zijn een minicursus: ”Hoe om te gaan met dokters en ziekenhuizen in India” aan het volgen.
Het systeem is in India heel anders. Je gaat niet naar de huisarts, nee, je gaat naar het spreekuur in het ziekenhuis van een arts. Er zijn wel particuliere praktijken, maar over het algemeen volgt men de andere weg. De eerste keer dat ik hoorde toen iemand niet lekker was en dat zij naar het ziekenhuis wilde gaan, vond ik het raar. Je gaat naar een huisarts. Hier niet dus...
Je meld je aan, krijgt een briefje en gaat gewoon wachten. Niet totdat je aan de beurt bent, nee, je probeert zo snel mogelijk naar binnen te komen. Deze week waren hier op de ashram 2 doktoren. Beiden hielden spreekuur in dezelfde kamer. Je komt als zieke ook nooit alleen. Je hebt altijd een “bystander” bij je. Heel goed en ook heel handig voor het regelen, naar de apotheek gaat, voedsel verzorgen en luisteren naar de arts. Deze praat namelijk niet met de patiënt maar met de bystander.
Ook komt regelmatig de familie mee. In de artsenkamer waren 2 doktoren, 2 patiënten, 2 bystanders en wat familieleden plus kinderen aanwezig. Achter het gordijn (er is geen deur) staan ook wat mensen te wachten en deze kijken en luisteren gezellig mee. Het kan ook gebeuren dat de arts naar buiten komt, een bepaalde patiënt ziet en gewoon consult op de gang houdt. Privacy is hier een onbekend begrip.
Doordat het beter was naar het grote ziekenhuis te gaan, vanwege de extra onderzoeksmogelijkheden, kwam onze kennis na een taxirit van ruim 3 uur aan in het ziekenhuis. Ze heeft niets dan lof over de behandeling en kennis van de doktoren, maar over het gewone ziekenhuisleven en het verplegend personeel liet ze zich niet zo lovend uit. Ze moest als eerste een deposito storten. Daar worden alle lopende zaken uit betaald, zoals de thermometer (in het ashram ziekenhuis heeft men gewoon een oorthermometer voor algemeen gebruik), de ligmatjes etc. Ze heeft later een gespecificeerde rekening gekregen waarop alles keurig vermeld stond, maar of de verzekering nu een thermometer vergoed? 
Er is wat maanden geleden een grote staking geweest waarbij vrijwel het gehele verplegende personeel na hun opzegtermijn is ontslagen. Dan moet je helemaal opnieuw beginnen en dat was te merken. Jong personeel dat geen tot vrijwel geen Engels sprak. Dat maakt het vertellen wat er aan de hand is, toch wat beperkter!

Twee andere dingen maken me ook wel bezorgd. Het eerste is de liefde van de Indiër om veel medicatie te geven. Ze stapelen bij het leven. Ook als je in het ziekenhuis ligt en de dokter komt langs krijg je een briefje met de nodige medicijnen. Sommige moet je zelf (de bystander dus) gaan halen in de apotheek. Als bewoner van de ashram lig je gratis in het ashram ziekenhuis, maar er wordt wel een donatie verwacht van 200 roepies na de behandeling. Volgens mij maakt het niet uit of je nu je voet moet laten verbinden of zoals onze kennis 2 maal daags medicaties via het infuus toegediend krijgt. Op de ashram wordt gecontroleerd of er geen lucht in de leiding is, of de infuusnaald goed zit en is ook de juiste pleister gebruikt. Toch wil iedereen, zowel de artsen als de verpleegkundigen, eigenlijk liever dat je naar het grote ziekenhuis gaat. Vraag je dan: waarom? Wat kunnen zij wel wat hier niet kan? Dan blijven velen het antwoord schuldig. Groter is hun ogen altijd beter. Niet in de onze.
Het tweede wat me zorgen baart is de neiging om het altijd goed te laten zijn, altijd is er een verbetering ten opzichte van de vorige keer. Zelfs als het overduidelijk is dat er geen verbetering is. Blijkbaar wil men optimistisch blijven en als er dan twijfels of zorgen zijn, zul je ze niet snel horen.

Alles bij elkaar voelt het als droogzwemmen. Ik maak nu op een afstandje mee hoe alles verloopt. Het is een goede leerschool. Het heeft me wel duidelijk gemaakt dat ik me moet voorbereiden op de artsenbezoeken. Alle, maar dan ook alle medicatie gaat mee. Veel moet van te voren op papier staan: allergieën, medisch verleden.

Ik zal hier niet snel alleen naar de arts gaan en het allerbelangrijkste: ik moet toch de taal leren spreken. Al is het alleen maar om aan te kunnen geven waar iets pijn doet!

Amritapuri, 22-3-2016   

Geen opmerkingen: