zaterdag 5 maart 2016

Muren en vuilnis


Ik ken geen ander land waar ik zoveel muren en muurtjes gezien heb als in India. Iedere zichzelf respecterende huiseigenaar zet een muur om zijn huis. Of liever gezegd, eerst komt de muur en dan het huis. Ik las ergens dat in het verleden (en waarschijnlijk nu nog) bij de start van de bouw van een huis, eerst de muur gebouwd werd, gevolgd door een gebouwtje voor de bewaker. Dat werd na de bouw vaak een schuur. Waren de muur en hokje klaar dan werd pas begonnen met de daadwerkelijke bouw van het huis. Kon er geen stenen muur gebouwd worden dan werd het leem, een constructie van palmbladeren of takken. Tegenwoordig is de goedkope variant een plastic constructie. De muur is de zichtbare scheiding van mijn of dijn. Zittend in de auto tussen Amritapuri en bijv. Kollam zie je eigenlijk alleen maar gebouwen, huizen en kramen. De enige open ruimte zijn de zee-armen. Ontelbaren soorten muren en ommuringen ga je dan voorbij. Achter de muur ligt het erf. Tuinen zie je hier zelden. Wel palmbomen, bananenbomen etc. Kippenhokken, schuurtjes, soms nog een waterput en buiten-wc. Over het algemeen wordt het erf goed bijgehouden en schoongemaakt. Bladeren worden meestal verbrand. Iedereen heeft wel 2 plaatsen aan de rand van het erf waar afhankelijk van de windrichting vuil verbrand kan worden. Kun je wat je hebt niet verbranden, dan kieper je het gewoon over de muur. Wel op straat natuurlijk, niet op het erf van de buren.
Ik heb me verbaasd en geƫrgerd over het vuil langs de weg. Nu ligt het een beetje aan de staat of stad waar je bent, hoeveel vuil je ziet liggen. De hopen vuil die iedereen op zijn netvlies heeft staan door de foto's, zie je hier over het algemeen niet. Maar, waar blijf je met je vuil in een land waar een vuilophaaldienst niet gebruikelijk is?
Zittend in de trein vanuit Trivandrum werd ik kilometers lang begeleid door een wit en glinsterend spoor. De toenemende welvaart heeft ook het vuilprobleem in India flink vergroot.
Glinsterende folieverpakkingen van koekjes en chips. Plastic flessen en plastic tassen. Geplastificeerde bekertjes. Verpakkingen die het eten warmhouden. Al die dingen die niet snel vergaan in het milieu. Als wij niet eens de waarde van het afval zien, hoe kun je dat dan verwachten in een land wat economisch aan het groeien is. Dat zegt, (als Europa en de VS iets roepen over milieu,) wij willen nu ook de welvaart die jullie altijd al hadden. Die groeiende welvaart zie je terug in Pepsicola flessen, de verpakkingen van de Westerse merken. Die groeiende welvaart zie je dus ook terug in het vuilspoor langs de trein en in het afval wat over de muurtjes gaat.
Je rommel opruimen en niet gewoon op straat gooien, is een moeizaam proces. Dat zie je hier al op de ashram. Over het algemeen zijn de Westerse mensen gewend aan afval scheiden. Zeker diegenen die uit Europa komen. Over heel de ashram verspreid staan vuilstations. In een open gebouwtje staan grote tonnen met een deksel. Tuinafval, voedselafval, hard plastic, zachte materialen, papier, scherpe materialen, kleding en....haar en stof.
Duidelijke tekeningen op de tonnen en overal dezelfde kleuren. Overal is groen de kleur van het voedselafval. Iedere dag komt er een bakwagentje langs om te kijken en de tonnen te legen. Diegenen die dit doen zijn altijd Westerse mensen. De Indiase mens bekijkt het eens en lacht er een beetje om. Hoe serieus het afvalscheiden hier genomen wordt, ontdekte de bouwploeg voor de deur. Zij waren aan het vuilverbranden en namen ook maar wat plastic mee. Het is me nog een raadsel hoe het hoofd van de afvalscheiding (een dame) dit te weten kwam, maar binnen een recordtempo stond ze bij het vuurtje. 5 blokken ver kon je haar horen uitvaren. Ze was niet mis. Ook de ploegleider was er bijzonder snel. De mannen stonden er bedremmeld bij tijdens de uitbrander. Hoe ze het in hun hoofd hadden gehaald om vuil te verbranden met daarbij ook nog plastic!! Het is daarna ook nooit meer gebeurd. Al het vuil van de ashram gaat naar het eigen afvalstation waar alles gesorteerd wordt. De ashram maakt zijn eigen compost.
Maar toen ik zo in de trein zat en alles eens bekeek bedacht ik opeens: waar gaat mijn vuil, zakjes, flesjes, folie, wat ik dus zo lustig in de grote tonnen stop van het vuilstation, dan wel naar toe.....na het sorteren? Ben ik ook niet stiekem mijn vuil over de muur aan het kieperen? Al doe ik het dan wel netjes. Ik ga er eens achteraan wat er nu met het vuil van de ashram gebeurt. Dat wordt dus een bezoek brengen aan het sorteercentrum. Indiase mensen komen er niet, maar ik sta zo merk ik nu, sta ook niet te trappelen. Een nieuwe ervaring...

Amritapuri, 5-3-2016

Geen opmerkingen: