dinsdag 8 maart 2016

De dieren op de ashram

Zo divers de mensen zijn op de ashram, zo geldt dit ook voor de dieren. Sommigen zijn officiële ashrambewoners anders komen gewoon onuitgenodigd en blijven soms. De ashram is een groene ashram. Big deal zo kun je zeggen, als je een luchtfoto maakt van de omgeving is ook alles groen, maar dat is schijn. Onder de palmen verborgen liggen de huizen. Op het schiereiland veelal omgeven door fijn, wit zand. Zandstrandzand. Als je de palmen wegdenkt staan de huizen op het strand gebouwd. Het kost veel aandacht en moeite van de bewoners om iets te laten groeien in deze grond. Meestal zie je de planten staan in potten. Rijen potten..... Die rijen potten staan er bij ons ook, langs de flats, langs de grote hal, overal staan potten, maar er is door de jaren heen ook veel aangeplant. Geen palmen en bananenplanten; maar loofbomen. Die loofbomen zijn het huis van een witte vogelsoort. Ik dacht altijd een papegaaiensoort, maar dat weet ik nu niet meer zo zeker. Duizenden komen er iedere avond. Ze komen aanvliegen en wip, ze zijn verdwenen onder de bladeren. Ze kletsen wel tot diep in de nacht door en zijn ook vroeg op. Kraaien zijn er ook en deze komen er steeds meer. Er is immers genoeg voedsel voor hen te vinden. Dan heb je nog ontelbare andere vogelsoorten. Ook arenden en andere roofvogels. Door al die vogels kijk je eerst even omhoog als je wilt gaan zitten op een bankje, dit of je niet toevallig onder een gevaarlijke tak staat. Je hebt snel iets op je hoofd of kleren! Dan zijn er nog meer dieren: onofficieel een paar katten, Kleine en heel slanke tijgers. Die ondertussen ook weten dat je thee, melk en voedsel bij de mens moet zijn. Het zijn er maar een paar, want de honden van Amma houden niet van katten. Ze heeft er momenteel 2, Bhakti en Tumban.

Dame en heer. Eden heer die met een muilkorf oploopt als hij aangelijnd uitgelaten wordt, want iedere man wil hij aanvallen. Bhakti houdt van haar vrijheid, slaapt op de gang waar haar waterbakje staat en neemt zelfstandig de lift naar de 5e etage. Ze weet precies waar ze moet uitstappen. Als Amma weg is, staat er een groep dames klaar die voor de honden zorgt. De honden kunnen wel blaffen bij gevaar, maar huilen als begroeting. Het zijn vast afstammelingen van poolhonden, want zo zien ze er ook uit. Kleinere, bruin/zwart/witte poolhonden. Met een enorme krulstaart. Er zijn ook koeien op de ashram. Zestien zwart/witte, zeg maar westerse koeien en 4 kalfjes op dit moment. Een koe is zo oud dat ze stijf en stram op haar poten staat. De melk is niet genoeg voor de ashram, nee daar komt het vrachtwagentje van de Milma voor. Er wordt chocolade van gemaakt die ook op de ashram verkocht wordt. Ik moet zeggen, met wat meer cacao erin zou het echt lekkere chocolade zijn! Dan hebben we nog een kleine kudde Vechur koeien.  Het kleinste koeienras op aarde dat melk geeft. Ze komen uit Kerala vandaan. Het zijn vreemde koeien met een soort vetbult op hun rug. Het is een bedreigde soort en ik geloof dat Amma meedoet aan een fokprogramma. Deze melk is speciaal voor Amma. Wat er met de melk gebeurd als Amma er niet is, dat weet ik niet. Waarschijnlijk ook in de chocolade. De twee laatste officiële bewoners zijn ook de grootste bewoners. Laksmi en Ram. Olifanten. Ze wonen buiten de ashram op hun eigen terrein. Ze kunt ze lopend in de wijde omgeving tegenkomen en worden ook regelmatig verhuurd voor tempeldiensten ergens anders. Laksmi is een ondeugende dame. Beiden zijn wel ondeugend. Ze hebben vaste verzorgers en met hen erbij wordt er niets uitgehaald. Mensen natspuiten mag niet meer en bananen van stalletjes afhalen ook niet, net zomin als je kop bij de winkel naar binnen steken om te kijken of er wat te eten is. Soms komt Lakshmi naar de Kalari. Ze gaat voor de opening staan en toetert luid. Net of ze wil zeggen: Amma, ben je daar? Is Amma binnen dan krijgt ze bananen en andere lekkere dingen. Is Amma er niet dan gaan de olifant en haar mahout naar de ruimte voor de fruitstal. Daar zijn altijd wel mensen die bananen en stukken watermeloen geven. Ze bedankt er altijd voor door met haar kop ja te knikken. Ze kan dat zo fanatiek doen dat ik in het begin dacht dat ze een afwijking had. Maar nee, gelukkig heb ik gezien dat ze ook als een normale olifant kan lopen. Het is vreemd om de olifanten van zo dichtbij te zien. Ze lopen op een halve meter afstand van jou door de nauwe straat naar de Kalari, ze lopen het tempelplein over, gaan naar de fruitstal. Alleen tegengehouden door ketens en de prikstokken van hun mahouts. Laksmi mag dan als ze je passeert indrukwekkend zijn, dat is niets vergeleken met Ram, de bul. De eerste keer dat ik hem zag kon ik alleen maar wow.... denken. Een enorme olifant met slagtanden. Die trossen bananen tegelijk naar binnen laat gaan. Zo groot dat diegenen die op zijn rug zaten plat moesten gaan liggen omdat ze anders niet onder de boomtakken doorkonden, zonder van de olifant afgevallen te zijn.
Een indrukwekkend gezicht als je hem ziet weglopen na een ceremonie in het late middaglicht.

Dan zijn er nog de ontelbare ratten, muizen, slangen, eekhoorns, mieren, muggen en termieten,... maar dat zijn beestjes die niemand graag in huis wil hebben. 


Calicut, 8-3-2016 Happy womensday!   

Geen opmerkingen: