woensdag 10 februari 2016

De dinsdag

De dinsdag hier in Amritapuri is zoals de zondag vroeger in Nederland was. Of je nu naar een kerk ging of niet, heel het leven ging in een lagere versnelling. Alle winkels waren dicht, de dag om familie te bezoeken, morgen weer een werkdag!
De dinsdag is de spirituele dag. Omdat deze dag zo'n nadruk heeft, moet je altijd even schakelen als je bedenkt dat het alleen hier, op de ashram zo is en niet daarbuiten. In de wereld rondom ons gaat alles gewoon door.
Is Amma hier dan draait de dag niet rondom haar, maar heeft zij wel de hoofdrol. Het begint in de grote hal (officieel auditorium genaamd) om 11 uur. Zij komt om 11 uur maar om 10 uur begint de Archana (de 1000 namen) De hal komt steeds voller te zitten als de mensen binnendruppelen. De mannen aan de linkerkant, (zwarte vloer) dan een breed wit pad en rechts weer een gedeelte met een zwarte vloer, het vrouwengedeelte.
Toevallig was ik vroeg en had keuze te over. Helemaal achteraan gezeten, bijna aan de rand van het witte pad koos ik een lekkere stoel. Na een tijdje kwam er een Indiase dame naast mij zitten, keek of ik mijn schoenen uit had en koos ook voor zichzelf een juiste stoel. Zij zat direct naast het witte pad. Dat dit een strategisch gekozen plaats was besefte ik pas later toen zij in samenspraak met een heer die aan de andere zijde van het pad zat, iedereen tegenhield die met schoenen aan het witte pad wilde oversteken. Het doel hiervan was me niet duidelijk tot zij het me vertelde. Amma zou straks over dit pad gaan lopen. Het mocht niet vies worden. Vele mensen, zowel Indiaas als Westers heeft zij vastgepakt, als toesissen en wijzen niet hielpen. Toen Amma kwam (de hele hal zat vol) begon eerst de meditatie. Zijzelf zat voor het podium op een groot kussen en een heer die ik niet kon zien sprak in het Engels de tekst. Diverse mensen zag ik voor mij na verloop van tijd in slaap sukkelen. Blijkbaar een teken van ontspanning, want niemand maakte daar een opmerking over, niemand wees of vond het raar. Na de meditatie begonnen de Westerlingen te wandelen. “Dat doen ze nou altijd” verzuchtte mijn buurvrouw, ”ze moeten gewoon blijven zitten, net als de anderen”. De satsang begon. De satsang staat omschreven als een spirituele verhandeling. Iemand heeft een vraag ingediend. (volgens de regels) Die vraag wordt voorgelezen en Amma gaat uitleg en advies geven. Ze gebruikt eigenlijk veel voorbeelden uit haar eigen jeugd/leven. De vertaler heeft altijd veel meer tijd nodig dan Amma, de vraag is dus voor mij hoeveel zij zegt en hoeveel hij toevoegt. Een satsang is eigenlijk een preek maar dan gekoppeld aan een vraag uit het gewone leven.
En dan komt voor veel mensen; mensen die op de ashram wonen, verblijven, maar ook de dorpsbewoners, eigenlijk voor iedereen die langs wil komen, de lunch. De prasad lunch (gezegend eten) Dit is een speciaal gebeuren, waarvoor iedereen blijft zitten waar die zit.
Voor het podium wordt een hele rij tafels neergezet, links erachter staan de mannen, rechts de vrouwen, Amma in het midden, soms commentaar leverend als iets niet naar haar zin gaat. In een recordtempo worden lege borden met eten gevuld, aan Amma doorgegeven, die de borden op haar beurt doorgeeft aan “verdelers”. Iedereen die zit te wachten krijgt een bord eten. Een half uur later is iedereen voorzien. Iedereen behoort ook te wachten met beginnen te eten totdat alle borden verdeeld zijn. Een groot gedeelte van de mensen wacht geduldig.... wij ook. Wetend dat je eten koud aan het worden is en toch ga je niet eten.
Het is bijzonder als je rondkijkt en je ziet zoveel mensen zitten met een bord in hun handen, wachtend op het teken. Het teken dat komt na een gebed als Amma zelf een kleine tiffin krijgt en een beker water. Als zij gaat eten dan mogen wij ook....
Na het eten hoef je dit keer niet zelf je bord af te wassen. Na het eten is er in het kader van de waterbesparing en de mogelijke wanorde als iedereen tegelijk zijn bord af wil wassen, een afwasploeg. Deze werken binnen de kortste keren de ruim 1000 borden weg die gebruikt zijn voor de lunch. 

De prasad lunch, een lunch in een grote hal die vol zit met mensen die wachten tot iedereen te eten heeft.....

Amritapuri, 10-2-2016

2 opmerkingen:

herma zei

Hoi Riny, ik geniet van je verhalen een weergave en bedenk mij regelmatig dat dit toch wel een enorme aanpassing aan een ander leven is. petje af hoor :)

Liefs,
Herma

Trudy zei

Hoi Riny en Maarten,
Het blijft bijzonder om zo alle verhalen te lezen. In het begin zag ik Amma als een klein, dik, rond vrouwtje beetje vrouwtje theelepel 😊 Maar soms bekruip mij een ander gevoel, ze wordt zo op een voetstuk gezet oke ze doet veel voor iedereen maar soms lijkt ze wel een godin in vrouwenlichaam. Hoe gaat het leven verder als Amma er niet meer is?