maandag 29 februari 2016

De bouwvakkers

Op dit moment gonst het op de ashram van bouwactiviteiten. Of het nu komt doordat werken klaar moeten zijn voor de moessonperiode of omdat er nu ploegen zijn of omdat het gewoon zo is, we weten het niet! Overal op ashram is men bezig. Voor ons huis (hoofdpoort) worden nieuwe appartementen gebouwd. De buitenkant is bijna klaar en men is nu binnen begonnen. Ga je de poort bij de Westerse kantine uit, daar wordt een heel nieuw wijkje gebouwd. Op het hoofdterrein breidt men naast de laundry een gebouw uit, er wordt een nieuw International Office gebouwd, een huis en werkplaatsen zijn gesloopt, er wordt een muur om „ons wijkje“ gezet, het oude verblijf van de 1e jaar studenten wordt omgebouwd, op het oude terrein van de olifant worden ook nieuwe appartementen gebouwd, de Kalitempel wordt opnieuw geverfd en o ja, men is bezig met de vervanging van de regenpijpen van de grote keuken.
Ieder bouwwerk heeft zijn eigen bouwploeg. Met een ploeg voor onze deur kunnen we goed bekijken hoe alles reilt en zeilt. Het werkt verhelderend!
Van Arbowetten heeft men hier nog nooit gehoord, volgens mij. Apparaten worden met mate gebruikt en de standaard van hoe er gebouwd wordt ligt ook anders dan in Nederland. Men heeft een 7-daagse werkweek, maar op zondag wordt er wel rustig aan gedaan. Zo nu en dan is er een stakingsdag. (we zitten tenslotte in Kerala, de communistische staat)
De ploegen bestaan ieder uit ongeveer uit 20 mannen. Leeftijd? Van jong tot oud. Vanaf de leeftijd dat men kan werken (heel jong dus) tot oudjes. Bij een groter bouwwerk worden eerst een aantal wc's als een rij schuurtjes gebouwd. (inclusief waterleiding en elektriciteit), dan komt de wasplaats. 5 grote wasstenen met kranen met daarbij ook een ruimte om je te douchen (waterovergieten) Rondom die wasplaats komt een constructie van zeilen, allemaal wit/blauw gestreept. Dit is tenslotte een tijdelijke afscheiding. Iedere avond horen wij het slaan van de kleding op de stenen, de was wordt gedaan! Ook het gesplash van het water, 's avonds en ook vroeg in de ochtend, want de eerste staat om 4 uur op. Geslapen wordt er in datgene wat er gebouwd wordt. We zien de mannen ook in ganzenpas naar de thee en naar de kantine gaan waar er gegeten wordt! Ploeg na ploeg komen ze binnen en ze gaan ook als ploeg zitten. Ze voetballen samen op het strand en onze ploeg heeft twee oude wippen ontdekt! Er is geen groter plezier dan je weer even kind te voelen. Tikkertje wordt er ook gedaan. Contact met thuis is er via de telefoon. India heeft niet echt een privégevoel, want de gesprekken worden luid gevoerd. Ook de antwoorden hoor je soms.
In onze ploeg zit een oudere man die volgens mij de jonkies onder zijn hoede heeft. Het is een kwebbelaar eerste klas, overal hoor je hem bovenuit! Luid en duidelijk....en soms de hele dag lang.
Alles gebeurt met de hand. Het cement wordt handmatig gemaakt. De lege (en teruggebrachte) zakken worden door een vaste ploeg gevuld en naar de plaats waar het nodig is gebracht om daar met water gemengd te worden. Ja, er zijn cementmolens.... maar die worden alleen gebruikt als er snel grote hoeveelheden cement verwerkt moeten worden. Alles wordt met karretjes getransporteerd. We zien de karretjes de hele dag heen en weer gaan met van alles gevuld. Stenen, afval, alles wat er in en op zo'n karretje past vervoert men op deze manier. Eén jonge man trekt en twee duwen. Ook hier zie je de rangen en de standen. De trekker draagt een dhoti en de duwers broeken. Is men op de plaats van bestemming dan moet de trekker het maar uitzoeken, de duwers gaan erbij zitten. Er is 1 stelling gebouwd (met touwen), maar er is wel een installatie die alles naar boven brengt. Handkracht is waar alles op drijft.
Iedere morgen voordat men aan het werk gaat, zien we het vaste ritueel. Iedereen is present en gaat er lekker bij zitten. Het is wachten op de voorman. Deze komt iedere dag op zijn motor aangereden. Hij komt vertellen wat er moet gebeuren en wie er wat moet doen. Na die uitleg vertrekt hij weer op zijn motor en gaat de ploeg aan het werk. Rustig aan...
Van de week sensatie... en dat om 6 uur in de ochtend! De vrouwen krijgen hun thee vóór de grote keuken. (ja, die van de regenpijpen) Als ik aan kom lopen zie ik twee oudere heren op de hoek van het gebouw staan. Vreemd, heren komen zelden in de buurt van de damesrij. Sta ik dan rustig te wachten hoor ik achter mij een ruzie ontstaan. Eerst gewoon een discussie, maar al snel wordt de toon feller en ook het volume wordt sterker. De Indiase mevrouw die achter mij in de rij staat probeert wat te sussen. Zij krijgt het zo uitgemeten dat zij het niet pikt en terug gaat schelden. Op een bepaald moment wordt ze het zat en gaat gewoon weer in de rij staan. Ondertussen staat iedereen omgekeerd om te kijken wat daar nu toch wel aan de hand is. Iedere voorbijganger wordt door één van de heren aangeklampt. De toon wordt steeds feller en het volume gaat nog steeds omhoog. Ondertussen heb ik mijn thee en komend langs de herenrij zie ik een swami aankomen met zijn bekertje in zijn hand om een kopje thee te gaan drinken. Hij hoort het lawaai bij de damesrij en met gezwinde spoed gaat hij erop af. De thee moet maar even wachten. Even later zie ik hem voorbij komen op weg naar iemand....
Wat is er nu gebeurd? Het werk aan de regenpijpen was de oorzaak. De boze mijnheer komt iedere morgen in het donker langs de grote keuken voor de thee. Nu branden daar geen lantaarns. Door het vervangen van de regenpijpen is men ook aan het graven gegaan. Ik had het overdag wel gezien maar er geen aandacht aan geschonken. Grote gaten rondom de regenpijp waar de pijp de grond in verdween. Een hele rij met gaten, maar geen afzetting of aanduiding. De mijnheer had het blijkbaar niet gezien en was in zo'n gat terecht gekomen. Gewoon een hekje vergeten neer te zetten denk ik dan... maar dat is niet Indiaas. Waarom zou je überhaupt een hekje plaatsen?

Trivandrum, 29-2-2016

Geen opmerkingen: