dinsdag 12 januari 2016

Wassen

Soms kun je een heel verkeerd beeld hebben van iets. Je bent ervan overtuigd dat je weet hoe het zit, maar toch blijkt het anders te zijn. Dat overkwam mij met het wasgebeuren.

In het verleden had Maarten hier op de ashram zijn overhemden laten wassen. Iets anders was niet nodig geweest want hij had genoeg schone sokken, ondergoed etc. bij zich, alleen onvoldoende overhemden. Hij had zijn overhemden in de waszak gedaan samen met het wasbriefje, alles door het kleine luikje van de wasserij in de mand die daarachter stond gegooid en was een paar dagen later zijn schone overhemden gaan halen.

Op één of andere manier was de gedachte dat ik de was kon uitbesteden in mijn gedachten blijven haken. Heerlijk, geen was meer doen! Nou, die gedachte zal altijd een vrome wens blijven want de wasserij wast niet alles. Geen ondergoed, geen natte was (vreemde uitzondering niet?) en geen sokken. Door de seva van Maarten in de wasserij en het contact met een mede-wasserij medewerkster weet ik nu hoe het wassen eraan toegaat. Er is eigenlijk maar één programma. Alles wordt koud gewassen en na het draaien van het programma wordt alles gecentrifugeerd. Ai.... al mijn linnen blouses en broeken kunnen dus niet naar de wasserij! Aangezien 95% van mijn kleding linnen is betekent dat ik minimaal 50% zelf moeten wassen.

In geen enkel appartement is een wasmachine, nee, iedereen doet het met een emmer en op de hand. Het betekent de aanschaf van knijpers, waslijn, wasmiddel, azijn, backing-powder en veel in het water zitten met de handen. Maar dan het water...... de eerste keer dat ik het water op mijn wasgoed zag stromen schrok ik. Ik dacht: „hemeltje, mijn was zal nóóit meer schoon worden“. Witte was is hier ook een onbekend begrip want de waterkleur varieert van lichtbruin tot bijna bruine bonen bruin. Je stopt jouw spullen in het water met de gedachte dat je alles schoonwast! Hier niet. Het begrip schoon en stralend wit heeft voor mij al heel snel iets relatiefs gekregen. Je wast alles, maar de waterkleuring doet je beseffen dat je de rest heel snel moet vergeten.

Het drogen is wel een wonder. Op ieder dak van de gebouwen zijn terassen met waslijnen. Sommigen daken zijn gereserveerd voor de wasserij, anderen voor de bewoners. De gereserveerde daken hebben een toegangshek. Op onze 16e etage (het dak) zijn heel wat lijnen gespannen. Wat er aan de waslijnen hangt is duidelijk geen laundry materiaal: sokken, pyjama's, ondergoed en bh's in alle soorten, kleuren en maten...
Als ik mijn blouses ophang wapperen ze vrolijk in de stevige zeewind. Die zullen in deze wind wel snel droog zijn. Voor de zekerheid tel ik wel het aantal eigendommen, maar de kleuren van blouses nopen niet tot meenemen. Ze zullen teveel opvallen als iemand anders ze draagt.

Het uitzicht vanaf ons eigen flatgebouw is geweldig!
Bijna zou je een stoel meenemen en gewoon in de schaduw van de overkapping zitten wachten tot de was droog is. Ware het niet dat ik nog geen eigen stoel heb, maar dat terzijde. Aan alle kanten heb je een prachtig uitzicht; over de oceaan, over de backwaters, over de ashram, over heel het omringende gebied. Niet voor niets zijn de daken geliefde yogaplekken. Het rumoer en lawaai wat je beneden hoort is hier veel meer gedempt. Rust, schaduw en de wind blijven over.



Amritapuri, 9-1-2016  

Geen opmerkingen: