maandag 4 januari 2016

Verwarring

Bij aankomst bleek al dat onze komst bijna samenviel met het vertrek van Amma voor een toer. Een Indiase toer naar het noorden van Kerala, de staat waar we zitten.
Iedereen, maar dan ook iedereen waarmee we te maken hebben, is druk bezig met het regelen van zaken rondom die tour. 500 mensen gaan mee in bussen, ze slapen in scholen en hallen. Ze moeten wel gewoon hun eigen kosten betalen, dat wel. De universiteit, de ashram, de international office van zowel de universiteit als de ashram zijn druk. Er komen veel gasten en er vertrekken mensen. Betalingen moeten geregeld worden, paspoorten weer teruggegeven en dat allemaal op zijn Indiaas. Officieel en met diverse schijven.

We hebben nog geen eigen ruimte en zitten op een tijdelijke plek voor een aantal dagen. Dat betekent wel dat je geen koffers uitpakt en alleen opzoekt wat je direct nodig hebt. We hebben nog geen werkende telefoon, nog geen internet. We hoorden wel dat we direct op het vliegveld van Delhi of Mumbai de Indiase sim van de telefoon hadden moeten kopen. Dan hadden we geen problemen gehad met de adresgegevens. Maar hoe weet je dat nu? We zitten nu hier. Maarten begint direct met een aantal vooraf geplande afspraken en ik heb de tijd aan mezelf. Ik moet een koelkast zoeken voor één van mijn medicijnen. Na een poosje heb ik een naam op een papiertje. Een Indiase verpleegster die in het ziekenhuis werkt, maar die goed Engels spreekt. Misschien kunnen de medicijnen in de koelkast van het ziekenhuis.
Les 1: vraag niets als jouw komst niet samenvalt met de openingstijden van iets.
Er komt alleen een antwoord als het kantoor open is, het luikje weg is, de deur openstaat....
Niet dat ik nu iets weet, want de desbetreffende verpleegster werkt alleen in de ochtenduren. Toevallig is het nu middag. Wachten tot maandag maar, dan opnieuw op pad.
Als je komt als toerist dan is het toch anders dan als bewoner. Je moet je gaan registreren bij de politie in het dorp. Je kijkt op een andere manier naar dingen die je moet weten, de openingstijden, wat je kunt doen, waar je het kunt doen en de seva.

Seva is een belangrijk punt. De ashram draait op de seva van iedereen. Van het schoonmaken, vuil sorteren, de groente snijden, boeken uitgeven, kleding maken tot de winkels draaien.
Als je hier gast bent dan wordt er vrijwillig 3 uur per dag seva gevraagd. Woon je hier, ja, liggen de eisen hoger. In de middag toen we terugkwamen zit er een briefje tussen de grendel geklemd.
Mr. Maarten de Groot had zich nog niet aangemeld voor de seva. Foei! Dit is dan wel een vrije vertaling maar daar kwam het wel op neer. Ik stond niet op het briefje want ondertussen had ik mijn seva geregeld. Ergens voelde ik me boos worden, ik was hier wel al een hele dag, de koffers nog niet uitgepakt en dan al de controle! Zoiets als Big Brother is watching you!
Maarten neemt het nogal luchtig op en gaat zich wel eens melden bij het sevabureau. Ondertussen gaat hij als vervanger in “the laundry” werken voor iemand die met de Ammatoer meegaat, samen met een andere Nederlandse, die net zo lang is als hij. Dit laatste werd als een pluspunt toegevoegd.
Hij moet tussen half 7 en acht uur in de ochtend de wasmachines leegmaken. En ik: ik ga de komende maand mijn seva doen als “door-bouncer” bij de 2e handswinkel.



Amritapuri 2-1-2016

Geen opmerkingen: