vrijdag 29 januari 2016

Verhuizen

Het zat er al een paar weken aan te komen! We zouden onze kamer moeten verlaten die we sinds 1 januari bewoonden. Het heeft al met al toch wel bijna een maand geduurd. Toen we aankwamen bleek dat de discussie tussen het huisvesten van ashrambewoners/bezoekers en de gasten die de universiteit uitnodigde weer opgelaaid was. Er was voor ons niets geregeld. We konden voor 1 of hoogstens 2 dagen iets krijgen, dan zou er wel een andere kamer komen.
Het international office van de ashram laat zich geen regels en dus ook geen huisvesting voorschrijven door de universiteit. We waren een beetje een moeilijk geval, een beetje een tusseninnetje. Wij wilden op de ashram wonen en betaalden gewoon de huur. Dat bleek nu in deze voor hen moeilijke situatie in ons voordeel te werken. Hoewel de 2 Offices het niet met elkaar eens werden (minstens 10 mails over en weer) kon de ashram omdat we daar ingeschreven waren en de huur betaalden wel kijken naar andere woonruimte. Blijven waar we nu waren kon niet, het flat is alleen “for short stay”, maximaal 14 dagen. We wilden graag naar een rustige plek op de schaduwkant. Liefst hoog. Dan zou ik eindelijk eens een nacht door kunnen slapen, dan zou er niet zoveel lawaai zijn. Nu begon mijn dag toch al om half vier in de nacht als er buiten geveegd werd (in het donker met een zaklantaarn) of om kwart voor 5 met de gezangen in de tempel.

Na lang zoeken in de computer kwam er een appartement (lees kamer) naar boven. Rustige buurt. We kregen de sleutels en konden gaan kijken. Bij de Westerse kantine de poort uit, langs het ziekenhuis en dan de bordjes maar volgen. Dat deden we. We gingen langs flats, staken een straat over en kwamen in de nieuwbouw van de ashram. Eėn en al bouwactiviteiten, bouwstraten etc. Eindelijk, volgens ons het ėėn na laatste huis van de ashram was het huis waar wij moesten zijn. Een mooie ruimte dat wel, maar........ver weg van alles. Dit huis was exact de reden waarom ik niet op de campus wilde wonen. Ver verwijderd van alles, 2 maal per dag zou ik naar het centrum van de ashram kunnen gaan, dan zou mijn energie op zijn. Dus ochtend thee en ontbijt. Om kwart voor 9 in de ochtend zou ik dan thuis zitten. Het voelde alsof we verbannen werden. Een beetje in de mineur liepen we terug naar het kantoor. Nee, het was een mooi huis, dat zeker, maar hier kon ik echt niet wonen, veel te ver weg van alles. Was er niets dichterbij?

Opnieuw werden de bestanden in de computer geraadpleegd. En ja hoor... net buiten de hoofdpoort aan de andere kant van de weg stonden een paar rustige huizen met appartementen. “Mijn ouders wonen daar ook”, klonk als een reclame. Dit huis is een schot in de roos. Vlak bij de ashram, als de bouwvakkers stoppen met werken een rustige omgeving vooral 's nachts, aan twee kanten ramen, op de schaduwzijde en een leefruimte die beduidend groter is dan we hadden. Een keuken met een lang werk blad waar de computer ook op kon staan. En... zelfs twee stopcontacten! Nou, van dit appartement werden we helemaal gelukkig!
Zelfs als je hele hebben en houwen in twee koffers zit is verhuizen een klus. Maar na een aantal keren heen en weer lopen en een aantal keren de vraag beantwoord te hebben of we weg gingen zijn we nu over.

Een nieuw huis moet je natuurlijk naar jouw smaak en behoefte inrichten, dus na shoppen in het dorp togen we huiswaarts met: 1 tang, 1 kamerbezem (groen met witte stippen), 1 blauwe stoffer, 1 wit met groen vuilnisemmertje, een 3-laags plastic rekje voor allerlei losse spullen en 1 plastic stoel in een houtprint. Vooral die stoel gaf grote hilariteit onder de mensen van “bakery” waar we thee gingen drinken. Klanten die hun eigen stoel meebrachten!

Amritapuri, 26-1-2016

Geen opmerkingen: