zondag 24 januari 2016

SeRVe

Al een week lopen er verschillende groepen Indiase dames met een tag van SeRVe om hun nek op de ashram in de rondte. Kleine verlegen dames, die nauwelijks tot mijn schouder komen, gekleed in felgekleurde sari's en bedekt hoofd. Ze blijven altijd bij elkaar, eten en lopen samen en vallen op, ook tussen de andere Indiase dames. De dames zo hoorden wij, volgen hier op de ashram cursussen omdat in hun eigen dorpen het leermateriaal niet aanwezig is.
SeRVe, the Self Reliant Villages, is een project dat Amma een aantal jaren geleden is gestart. Het moet een groot samenwerkingsverband worden: studenten, vrijwilligers, de Ammaorganisatie en dorpsbewoners. Er zijn over heel India heen 101 dorpen uitgekozen en als het ware geadopteerd. De kwaliteit van dorpsleven zou moeten verbeteren. Het gevolg zou moeten zijn: zelfvoorzienende dorpen waar de bewoners blijven wonen in verbeterde omstandigheden. Ik geloof dat 80 % van de Indiase bevolking in de dorpen leeft. 80% van 1,2 miljard mensen, zijn heel, heel veel mensen. Er is hier, net als op de hele wereld, is een trek naar de stad. De hoop op een beter leven. Alleen wordt het vaak een leven dat bestaat uit bedelen en dagloner zijn. Het sociale netwerk vanuit het dorp is helemaal weg. De dorpen lopen leeg. Dat de bewoners op zoek gaan naar een beter leven en wegtrekken is niet zo gek, want als je leest over de omstandigheden zijn die zelfs naar Indiase begrippen slecht. Water halen uit de put, geen elektriciteit, geen of slechte sanitaire voorzieningen, veel moeite doen om aan brandstof te komen voor het koken, geen medische zorg, geen scholen. De Modi-regering is achter het initiatief gaan staan en heeft de adoptie van geloof ik 90 dorpen overgenomen. Goede sier maken noemt men dat.... Nu is het volgens mij toch wel een project dat moeizaam van de grond komt. We hoorden een verhaal dat in een dorp een vrijwilliger kwam, een oudere heer die de taal van het dorp sprak. Hij probeerde de kinderen van het dorp naar school te krijgen. Het bleven pogingen want de dorpsbewoners hadden geen interesse, de kinderen bleven gewoon thuis. Pas toen er studenten kwamen met hun laptops kwam er interesse.
Er zijn twee SeRVe organisaties: één van en op de ashram en één behorend bij de universiteit. Bij die laatste horen wij. Toen we een afspraak hadden gevraagd met de swami van de ashram SeRVe om te bekijken of wij ook voor hun organisatie iets konden betekenen, zei hij na bestudering van onze Cv's, dat zij werkten voor wel heel eenvoudige mensen. Onze kennis behoorde meer tot SeRVe-universiteit. Keurig afgeserveerd. Reden: de rangen en standen. Het hebben van contacten met de universiteit betekent in deze top-down maatschappij dat als eerste de universiteit aan de beurt is en dat zij eventueel contact moeten leggen met hem, een jonge swami die een universitair opgeleide man is.
De dames nemen bij SeRVe het voortouw. Er lopen nu twee projecten waarbij vrouwen worden opgeleid. Het eerste is om vrouwen te leren zelf (eenvoudige) toiletten te bouwen inclusief het loodgieterswerk (met diploma) en het tweede is de vrouwen te leren naaien (handnaaimachines) zodat ze zelfstandig een inkomen kunnen verdienen. Probleem.... in de dorpen kun je niet opleiden want er is niets. Dus is er besloten dat de groepen dames een week naar de ashram komen om hier alles te leren.
Vanuit het koopjesrek (20 roepies) van Rams' bazar worden de kledingstukken gehaald: standaard broek en tuniek (kort en lang) voor de man. Deze gaan als voorbeeld dienen om na te kunnen maken. Oude sokken worden meegenomen om er poppen van te maken.
Zelfs het verblijf op de ashram waar toch ook veel Indiase mensen aanwezig zijn, moet voor deze dames een cultuurshock zijn. Er is een groot verschil in lengte en omvang tussen deze groepen onderling. Hier wonen blijkbaar goed doorvoede, langer wordende en aan rondlopende westerlingen, gewende landgenoten. Je ziet de SeRVe dames de eerste dagen met grote ogen rondkijken en zelfs het aan tafel gaan zitten waar een plekje vrij is, is moeilijk. Maar je ziet voor je ogen ook een wondertje gebeuren in deze week. Je ziet de houding veranderen van minimaal aanwezig willen zijn, tot vrouwen die gewoon achter jou in de rij gaan staan voor het eten. Die wel in groepen blijven, maar die een soort zelfbewustzijn zijn gaan uitstralen die verbazingwekkend is. Zij mogen er zijn!



Amritapuri, 23-01-2016

Geen opmerkingen: