maandag 4 januari 2016

Overdaad schaadt.... of toch niet?

Het is vijf uur in de middag en we zitten in de prepaid taxi op weg naar Amritapuri. Het is druk overal, het is Nieuwjaarsdag en het begin van het weekend tegelijk. Op rustige tijden, zo vertelde de taxichauffeur, duurt de reis drie uur. Voor ons zal het wel een rit van vier uur worden.
Eindelijk zijn we dan in India. Geen moeilijke reis, vlotte overstappen en ook onze bagage is aangekomen. Dat was wel even spannend want zo ongeveer iedereen had zijn bagage van de band gehaald en was vertrokken en wij hadden nog geen spoor van onze koffers gezien. Eindelijk, toch wel nerveus geworden, kwamen daar onze koffers aangerold. We hadden het kunnen weten, want na ons was de bagage uit Abu Dhabi erbij gekomen. Amsterdam had blijkbaar achteraan gelegen.
Wij zijn alleen erg moe. Het was een lange dag gisteren. Eerst de verhuizing van de nieuwe bewoners in ons huis, stress voor hen. Wij zagen met ieder meubelstuk ons eigen huis een stukje verdwijnen. Vroeg naar Schiphol om afscheid te nemen van de broers en hun gezinnen. Dat was wel heel bijzonder, iedereen zo bij elkaar! Een kleine tegenvaller was het uur dat we langer moesten wachten in Abu Dahbi. Maar alles bij elkaar genomen een goede reis.
Zowel Maarten als ik slapen weinig tijdens de reis. Ik eigenlijk nog meer dan hij....hij kijkt films en ziet ze helemaal, ik zie stukjes film. Kijken, slapen....kijken..slapen. Meestal dus begin, wat stukjes in het midden en het einde.

Zittend in de taxi komt de moeheid in volle hevigheid naar boven. We zijn moe, heel moe. Kijken we in het begin nog naar buiten, zo langzamerhand wordt het ook donker en is er na de zonsondergang weinig meer te zien. Dan ga je op een andere manier kijken. In het donker vallen andere zaken op. Kerstmis mag dan wel voorbij zijn, het is hier nog niet weg uit het straatbeeld.
Overal hangt verlichting als een groot gordijn over bedrijven heen, soms drie verdiepingen hoog vele meters breed. Blauw, soms wit, maar altijd hel en opvallend. Tussen de gordijnen door hangen kerststerren. Eerst zie je er één en als je dan bedenkt: hé, een kerstster dan volgen er meer. Veel, veel meer. Je hebt de kleine groene, gele variant met flikkerende lichtjes, de “gewone” witte kerststerren met vijf punten, met vijf punten en een staart, zeven punten, ….en zo oplopend tot wel twintig punten. Wit met rood, wit met groen, wit met rood en groen. Ook de aantallen variëren, één ster is geen ster denkt men blijkbaar want dit zie je zelden. De langste rij sterren was bij een kerkje, in de snelheid telde ik er twintig.
Nu in het donker zie je de kerststerren overal. Bij huizen, bij winkels, in tuinen, zomaar langs de weg en vooral bij kerken. Daar pakt men blijkbaar met sterren uit! Was de maat van de sterren al opgelopen tot denk ik 1 meter hoog, bij de kerken staan giganten. Schattend in vergelijking met de kerk zelf, wel vier tot vijf meter hoog. Nee, om deze kerststerren kijk je niet heen!
Ook zie je hoeveel kerken je eigenlijk passeert. Nu weet ik wel dat we in het “goede” deel van India zitten wat dat betreft, maar in ieder dorp en ieder stadje wat we passeren zie ik ze.
Ze blijven aanwezig tot we de zeeweg naar Amritapuri inslaan. Een kronkelende weg in een heel andere wereld. Hier zie ik weer het andere India. Armer, meer vervallen huizen, huizen met daken van palmbladeren. Dit is de wereld waar Amma vandaan komt.

Eindelijk om tien uur in de avond komen we aan. Zelfs Indiase taxichauffeurs weten niet altijd de weg! Bij het bureau van International Office hangt als welkom.... een kerstster.

Amritapuri, 1-1-2016

Geen opmerkingen: