vrijdag 22 januari 2016

Gratis thee

Al verschillende bezoeken terug had ik op de website van de ashram gelezen wat de verblijfskosten waren. Daarbij stond ook wat er voor dat geld geboden werd. Logies, drie maal per dag een eenvoudige Indiase maaltijd en tweemaal per dag thee.
Logies was duidelijk en na een wandeling waren we al snel achter de tijden van de maaltijden. We kenden binnen de kortste keren de kantinetijden voor de gratis Indiase als de niet-gratis Westerse maaltijden. De thee bleef een raadsel.
Nu is India niet het land van de wegwijzers. Op de ashram staan wel borden verwijzend naar verschillende gebouwen en activiteiten, maar het bord „chai/tea“ stond er niet bij. Vorig jaar hoorden we dat de plaats van de theeschenkerij achter het „Indian building“ was, maar ook daar geen borden. Geen enkele aanwijzing, de thee was en bleef onvindbaar. Nu is het geen big item dat we geen gratis thee konden drinken, maar intrigerend was het wel. Waarom konden we de thee nu niet vinden?

Sinds dit jaar is het raadsel geen raadsel meer. De oplossing kwam zomaar voorbij zonder dat ik er al te veel moeite voor moest doen. Op één van de eerste dagen zat ik namelijk vroeg in de tempel. Om kwart voor vijf begint het reciteren van de 108 namen van Amma en de 1000 namen van de Lalita, de alom gerespecteerde moedergodin. Het is voor mij de beste tijd van de dag: koel, met een heerlijk windje, weinig mensen die rondlopen en nog slapende vogels. Het is namelijk tot ongeveer half zeven donker. In de tempel reciteren de dames, in de grote hal de heren. Het loopt niet helemaal synchroom wat wel een apart effect heeft. 
Rond zes uur is het afgelopen en de dames gingen in pas met een akertje of beker in de hand op weg …. ja....naar een plek achter het „Indian building“. Daar stonden twee lange rijen, wachtend op hun thee. Snel ben ik naar boven gegaan en heb twee bekers gehaald en bijna hollend terug naar de thee want wie weet hoe lang het nog zou duren. Gelukkig stonden er nog wachtenden. Ik sloot aan in de kortste rij. Links van mij staat een swami. Rustig schuifelend gaan we naar voren en krijgen thee. Net voordat ik aan de beurt ben kijk ik naar rechts: twee rijen dames staan te wachten op hun beurt voor de thee. Ik sta in de herenrijen.....Niemand heeft wat gezegd, niemand liet ook maar iets merken dat ik helemaal in de fout was.....Ondertussen weet ik van anderen dat zowel de Indiase heren als dames fikse en soms venijnige opmerkingen kunnen maken als je het in hun ogen fout doet. Kwam het door de swami die niets zei?

De volgende dag ben ik, alsof ik nooit anders gedaan had naar de dameskant gegaan. Op je beurt wachten is iets on-Indiaas. Je komt als Indiase gewoon aanlopen, passeert de rij alsof er geen rij is en je houdt gewoon je bekertje voor diegene die de thee inschenkt. Rij? Ik heb geen rij gezien. Is het dat wij weten dat er toch genoeg voor ons zal zijn? Dat wij kunnen wachten door de overvloed?

Het niet in een rij gaan staan, het gewoon doorlopen van de Indiase mensen gaf zoveel ongenoegen en problemen in het verleden, dat zelfs Amma er een uitspraak over gedaan heeft. Zij heeft gezegd (en dat kun je dan opvatten als een order, niets meer en niets minder) dat iedereen in de ashram in een rij moet gaan staan. Dat iedereen, Indiaas of niet, gewoon op zijn beurt moet wachten.
Nu zijn het min of meer rijen......
Ook de verschillende lengte van de rij voor de twee grote ketels is voor mij duidelijk geworden. De linkerrij, die altijd veel korter is, is voor de ketel met de thee zonder suiker. De rechterketel is voor de thee met de suiker. Wil je thee met en zonder suiker dan ga je in rij één staan en na het vullen van de aker schuif je met je andere akertje naar de volgende ketel. Je hebt tenslotte in de rij gewacht!
Door mijn seva weet ik nu ook de andere theetijd. Er wordt altijd thee gehaald voor ons, de medewerkers van Rams' bazar. Vier uur in de middag.

Amritapuri, 22-1-2016


Geen opmerkingen: