vrijdag 22 januari 2016

Een Hollandse verjaardag

Zo door de tijd heen ontmoet je heel wat mensen. Het is onvermijdelijk dat je ook andere Nederlanders tegenkomt. Iedere groep zoekt zijn landgenoten op heb ik gemerkt. Er zijn dan wel „gemengde“ gesprekken, maar toch.... Het is niet zo dat wij speciaal op zoek gaan, de anderen vinden óns wel. Wij vinden het heel verrijkend met mensen uit verschillende landen te spreken. De mensen komen uit de hele wereld vandaan. Verschillende achtergronden, verschillende culturen maar met over het algemeen (uitgezonderd de backpackers en vakantiegangers) toch één bindende factor: Amma.
Op een avond zaten we aan tafel met dames die volgens mij Zweeds spraken. Hun kamergenote zou er zo aankomen, zij was Nederlandse. Dat zouden we wel leuk vinden, dan konden we met elkaar in het Nederlands spreken! Na een gezellig gesprek in het Engels namen we afscheid van elkaar. Je spreekt soms heel lang en diepgaand met elkaar, maar heel vaak blijft het bij die éné keer. De „Westerlingen“ die zitten aan de Indiase kant (dus in de Indiase kantine) zijn vaak tot een gesprek bereid. De Westerlingen die zitten aan de Westerse kant vormen eigenlijk een gesloten groep. Ken je elkaar, nu dan zeg je wat, maar een gesprek met een onbekende wordt niet zomaar aangeknoopt. Je komt zelden in gesprek met een Indiase bezoeker. De Indiase bewoners van de ashram hebben hun eigen keuken waar ze het eten halen. 

Gisteravond stond de Nederlandse dame van een tijdje geleden opeens aan onze tafel. Zij kende ons nog wel, maar wij waren lichtelijk in verwarring. Wie was dat ook al weer? Ze nodigde ons uit voor haar verjaardag. Ze hadden iets leuks gevonden net achter de ashram op het strand, of we ook wilden komen....

Na mijn seva gingen we op pad. We volgden de gegeven aanwijzingen niet. Maarten wist volgens hem de plek waar we afgesproken hadden wel. Hij loopt veel in de rondte, binnen en buiten de ashram. Op een stuk strand vlak bij de oceaan stonden vier garageboxen. Van die boxen waren er twee open: in één box is een kapper gevestigd, in de andere box de „snackbar“ waarvoor iedereen op ons zat te wachten. (maar ja, de seva hè) Een bord met geroosterde visjes, tomaten, uien en citroen werd direct voor ons neus gezet, net als de tapioca, stukken hete kip en sausjes. Plastic glazen verse citroenlimonade werden ingeschonken. De citroenlimonade kon niet geleverd worden door de snackbar, die kwam van een vriend om de hoek. Iedereen hier heeft wel een vriend die kan leveren wat jij zoekt! De verjaardagstaart stond ook al klaar op tafel.
Het werd een echt feestmaal! Natuurlijk zing je „happy birthday“ waarbij iedereen, maar dan ook iedereen die in de buurt is, komt kijken. De kapperszaak stroomde leeg.

Het aansnijden van de verjaardagstaart na het eten, samen met een kop thee of koffie, is voor ons gewoon, voor de mensen hier is dat het niet. Waar iedereen vandaan kwam is me nog een raadsel, maar vol aandacht werd het gebeuren door vele ogen in stilte gevolgd.
De jarige gaf ons (haar genodigden) een stuk chocoladetaart en daarna gaf ze twee grote stukken aan de eigenaren van de „snackbar“ waarvoor we zaten. Het werd een drukte van belang binnen de garagebox. Iedereen die had staan kijken ging snel even binnen kijken hoe het er nu wel uitzag. De eigenaren proefden een klein stukje en na wat roepen kwam er snel een grote stapel plastic borden uit een auto. De twee grote stukken werden in vele kleine stukjes gesneden en wie wilde kon proeven.....

Teruglopend hoorden we dat het reciteren (in tempel en grote hal) nog niet afgelopen was, het eten om acht uur was nog niet begonnen. Eén ding wist ik zeker: dát eten zou niet zo lekker zijn als wat wij net hadden gehad.....
Wel bijzonder om zo je verjaardag te vieren.


Amritapuri, 22-1-2016

Geen opmerkingen: