zondag 24 januari 2016

Amma

In deze ashram spelen vrouwen een belangrijke rol. Het is 40 jaar geleden begonnen door een vrouw en wordt nog steeds geleid door dezelfde vrouw. Een vrouw die wel omringt en geadviseerd wordt door een groepje nu oudere mannen, haar vertrouwelingen van het eerste uur. Iets heel on-Indiaas. Zo on-Indiaas dat er door wat zij doet en zegt, ook continue politiebewaking aanwezig is. Mannen voor de algemene bewaking, vrouwelijke agenten voor de meer persoonlijke bewaking. Deze dame raakt al haar hele leven vrouwen en mannen aan, kust ze, slaat haar armen om hen heen. Ongehoord en ongepast voor een vrouw. Ook heeft zij vrouwen opgeleid en gewijd tot swami. Zij wordt omringt door vrouwen en het zijn jonge Westerse en volgens mij vooral Amerikaanse vrouwen die een carrière binnen de gemeenschap willen opbouwen. Maar het zijn ook de vrouwen en meisjes uit vooral lagere kasten of boerengemeenschappen die zij kansen geeft op onderwijs en een zelfstandiger, beter leven.
Toch is alles gebed in een zeer traditionele gemeenschap. Blote schouders en enkels not done, de borsten mogen eigenlijk niet zichtbaar zijn, geen aanraken (of meer) in gezelschap tussen man en vrouw, zwemmen in een soort jurk en strikte regels van scheiding: de mannen en vrouwenrijen, mannen en vrouwentijden voor alles. Zwemmen, yoga, ….

De vrouw waar ik het over heb wordt Amma genoemd: letterlijk vertaald moeder.
Zo ziet zij zichzelf ook, zij is moeder van velen, zonder onderscheid. Maar het kan ook een strenge moeder zijn, die veel van haar kinderen vraagt.
Als Amma roept dan kom je, als Amma zegt dat je mee moet gaan op een toer, dan ga je, Amma beslist.
Verschillende mensen hebben ons al gezegd dat we moeten wachten op wat Amma beslist. Anderen zeggen dat we met Amma moeten praten. Met Amma praten? We kunnen niet eens in haar buurt komen. Buiten dat, ze spreekt alleen het Malayalam, de taal van Kerala. Nee, met Amma praten betekent dat we een afspraak met een swami moeten maken, „onze zaak“ goed voorbereid aan hem moeten voorleggen en vragen of hij met ons meegaat naar een darshan en daar over ons vertelt. Maar zelfs dan: Amma beslist.

Zij heeft een aantrekkingskracht op velen, zo groot dat gewoon door haar omhelst te worden al bijna een wonder is. Grote groepen vrouwen, duidelijk afkomstig uit de dorpen/platteland zijn gisteravond aangekomen. De binnenplaats voor de grote hal lag vol met tassen en zakken. De vrouwen zaten in grote kringen op de grond. Het was een lawaai van jewelste want de Indiase samenleving is niet een stille samenleving. Ik vroeg me af waar deze groepen zouden slapen, het is erg druk en we wisten dat alle kamers bezet waren. Misschien zouden ze naar de slaapzalen gaan.
Vanmorgen, toen ik om zes uur op pad ging voor de thee, zag ik de oplossing.
Voor de fruitstal staan veel banken. Rondom de fruitstal en tussen de bomen waren met grote lappen en touwen afscheidingen gemaakt. Kamertjes in de open lucht. Geen slechte oplossing in deze temperatuur hier. Waarschijnlijk slapen ze thuis ook op de grond op een matje, dus waarom hier niet? Op alle banken hangen sari's te drogen een kleurrijk en bijna feestelijk gezicht.
Na in alle rust mijn thee gedronken te hebben ga ik terug naar ons appartement. Alleen een paar grote scheidingslappen hingen er nog, alle sari's waren weg.

Vandaag is het zondag, darshandag voor heel veel mensen. Een uitje ook.
Iedereen komt voor Amma, heel veel vrouwen komen speciaal voor haar. Maar diegenen die overwegend huilen zijn de mannen. Snikkend kunnen ze op de vloer bij Amma zitten. De grote monden zijn stil.

Amritapuri, 24-1-2016

Geen opmerkingen: