zondag 13 december 2015

Wachten...


Wat moet een mens toch veel wachten in zijn leven!
Eigenlijk een heel vreemde uitdrukking voor het toch wel geduldige mens dat ik ben. Tenminste voor het geduldige mens in Nederland "in het algemeen" zou ik moeten zeggen. Geduldig wachtend in het verleden als Jan dingen zocht, geduldig zijn in de omgang met mensen met een beperking. Voor hen blijk ik veel geduld op te kunnen brengen, zonder dat ik het me echt bewust was trouwens.....
Wachten kun je op zoveel plaatsen en op zoveel momenten. Je wordt er geduldig door, hoor ik om me heen. Ja, soms, heel soms, heb ik geleerd om geduldig te zijn buiten mijn geduldzone om. Reizen met het openbaar vervoer maakt je dat wel. De rijen in de supermarkt ook. De rij waarin ik kom te staan is altijd de rij waar net de kassa gewisseld wordt, waar een product niet afgewogen is, waar een label niet te lezen is, waar iemand drie boodschappen lijkt te hebben, waar.. nou zeg het maar.... die rij is altijd mijn rij.
Vroeger pakte ik mijn boodschappen snel op om naar een andere kassa te gaan, tegenwoordig blijf ik gewoon staan. De wet van Murphy treedt bij een kassawisseling mijnerzijds in werking heb ik geleerd. De rij die zo snel ging, gaat acuut in de vertraging als ik er kom te staan.

Zo lijkt het ook te gaan met ons visum.
Eind oktober kwam eindelijk na bijna twee jaar voorbereiding de uitnodiging met daaraan gekoppeld de toestemming hunnerzijds om een visum aan te vragen. Direct hebben we alle benodigde formulieren ingevuld. De checklist die bij de aanvraag hoort volgden we nauwkeurig, want de Indiase ambassade is streng, heel streng... voldoe je niet aan alle eisen dan wordt de aanvraag niet ingenomen. Keurig hadden we alle punten afgewerkt.
Op de afspraak bij het visum centrum vertelt de mijnheer ons dat de ambassade vooraf onze aanvraag moet gaan toetsen. Geen aanvraag, geen betaling nodig. Klinkt heel logisch.

Hoe lang gaat het duren? Nu, het antwoord zou binnen maximaal 2 werkdagen gegeven kunnen worden, maar wij hadden nog niet aan alle punten op de lijst voldaan!
Huh, we hadden alle punten bij onderdeel 4 (voor ons van toepassing) toch gedaan? Ja, maar in onze situatie waren ook punt 1 en 2 bij onderdeel 5 van toepassing.
Hoezo? Nou, vraag er maar niet naar en doe gewoon wat er staat, dat is meestal de snelste weg.
Dus de financiƫle stukken leveren en een motivatiebrief schrijven in het Engels over het hoe en waarom. Maar omdat we nu al een afspraak hadden mogen we die stukken zonder afspraak weer in komen leveren.
Die kleine troost hebben we, maar die toestemming komt toch echt binnen 2 werkdagen?

Wachten.  1 dag voorbij
Wachten. 2 dagen voorbij.
Een week wachten en dan komt het verlossende bericht dat we een visum MOGEN aanvragen. Opnieuw langskomen, de lijst opnieuw controleren, vingerafdrukken maken en betalen. Een visum krijgen is niet goedkoop.

Hoe lang gaat het duren? Binnen 5 werkdagen zou het visum weer op het visumcentrum terug moeten zijn. Binnen 5 werkdagen.......
Majana is iets waar we aan moeten wennen. Morgen kan ook overmorgen zijn of de dag erna.
Wachten op, is voor ons Hollands ongeduld een mooie oefening. Wij zijn er niet goed in, ik ben er niet goed in, heb ik gemerkt.
Ik snap ook niet altijd waarom iets heel simpels zo lang moet duren, waarom er zoveel schijven nodig zijn, maar wat betreft India heb ik ondertussen geleerd dat onze logica soms geen logica voor Indiase mensen is.
En laat ik nu net naar India toe willen!!
Ik denk, nee ik weet zeker, dat ik in India nog heel veel zal moeten wachten.
Wat zal dat een oefening in het geduld hebben zijn... de zen verzuchting zal niet meer over onze lippen komen......misschien......

Ondertussen, nu 7 werkdagen verder is ons visum nog niet terug op het afhaalpunt.
Gewoon nog maar wat wachten... 
 

Geen opmerkingen: