vrijdag 18 december 2015

Deelverhuizing

Vandaag is het zover...vandaag gaat het eerste deel van onze spullen de opslag in.
Tot nu toe was het wel opruimen en schiften, maar verdween alleen maar wat we niet wilden houden.
Vandaag wordt opgeslagen wat we juist wel willen bewaren. De tafel en de kerkbank gaan weg, de slaapkamer komt leeg,,,,

Ook het grote schilderij van Ajo zal binnenkort de opslag ingaan. We hebben nergens in huis de mogelijkheid om dit grote schilderij neer te zetten. Geen rechte muren boven op zolder die zo hoog zijn dat het schilderij er maar zelfs tegen zou kunnen leunen. En buiten dat...het schilderij kan niet eens het trapgat door naar zolder!
In ons oorspronkelijke plan zou vandaag ook dit schilderij weggaan, maar Maarten wil dit toch nu niet. "Ik wil niet tot ik vertrek tegen een lege muur aankijken", riep hij toch wel lichtelijk verontwaardigd toen de verhuizing op de 18-e goed tot hem doordrong, "dan maar later!!"
Vanwege de geringe afmetingen van het trapgat, gaan onze lekkere leunstoelen naar een bevriend adres. Ze konden nauwelijks onze voordeur door, laat staan het trapgat.
Ieder stukje inrichting dat ik opborg en uit zijn gezichtsveld verdween, werd met lede ogen door Maarten gevolgd. Toen ik mijn eerste vaas opborg, riep hij uit dat het huis wel erg leeg werd op deze manier! Maarten die niet erg op inrichting en spullen is, merkte bij iedere verandering wat er gebeurd was.

Vanaf vandaag zal het eigenlijk niet meer als ons huis aanvoelen. We zullen de komende tijd eten aan een tafel die niet de onze is, zitten op stoelen die niet van ons zijn, steeds meer zal er een stukje "onze spullen" verdwijnen.

Ook wacht ons vandaag de VVE controle. Bestuursleden van de VVE komen kijken hoe het er nu bij ons uitziet, om later geen claims te krijgen. Ook huurders moeten de huizen onderhouden, ze kunnen ook niet zomaar kranen open laten staan....Het wordt lachend gezegd, maar wel met een serieuze ondertoon. Blijkbaar spreekt men uit ervaring.

Wat zou het gemakkelijk geweest zijn als we de koffer hadden kunnen pakken en zo weg hadden kunnen gaan, met al onze spullen gewoon op hun eigen vertrouwde plaats! Helaas.....we moeten door deze zure appel heenbijten. Want hoe anders het misschien ook lijkt, gemakkelijk is deze dag niet.

Geen opmerkingen: