zondag 13 december 2015

Achterlaten

Normaal gesproken heb je niet in de gaten hoeveel je eigenlijk bezit, hebt of onderdak geeft.
Dit ga je pas merken als je zoals wij, alleen met een koffer willen vertrekken. We houden ons huis aan, dat wel, maar zelfs dan moeten er veel spullen het huis uit. Een huurder wil het huis naar eigen smaak inrichten en niet wonen in ONS huis. Helemaal niet zoals bij ons, er jonge huurders komen.

Een deel van de meubels blijft staan. De hoekkast van tante Mas, de dekenkist uit Frankrijk, het bureau van Maarten's vader (gemaakt in de oorlog van een oude dekenkist). Ze zijn hier in huis gekomen met de gedachte er nooit meer uit te gaan. Het grote gat in de muur is hersteld, de traptreden zijn wat verder afgesleten en die ene centimeter die overbleef bij de deur zal ook niet groter worden.
Nee, die meubels kunnen gewoon niet weg! Toch voelt dat ook wel goed, dat een stukje van jou gewoon in je huis blijft. Maar het merendeel van de spullen in huis, moet of opgeslagen worden of wordt weggegeven. De kringloop had een goede klant aan mij.
Uiteindelijk blijft jouw basis over, de kern, het bot.
Als dit meubel, boek, noem maar op weggaat dan zal ik het echt missen... de rest is blijkbaar bijzaak.
Heel veel bleek bijzaak.

Dat proces van scheiden kregen we ook bij de boeken, kleding, keukenspullen. Wat neem je wel mee, wat neem je niet mee, 30 kg bagage per persoon (inclusief de computers) is echt niet veel. De koffer wordt regelmatig gewogen. Noodzaak, maar ook uitdaging. Zou het lukken?

Bij het weggaan laat je ook je sociale leven achter, de vrienden, bekenden, familie, de kerk en de bijbehorende activiteiten. Je kunt straks niet even meer naar de TU. Je kunt niet meer bij een vriendin even bijkleppen lekker languit op de bank. Het zal skypen, bloggen en mailen worden. Voor ons al een deel van ons leven. Maarten ging zoveel weg dat skypen vanuit India normaal werd. 

Bij het weggaan moet je ook de dieren achterlaten. Meenemen naar India kan gewoon niet. Allereerst het klimaat, dan de leeftijd. Moo de hond, 14 jaar, Teun de kat, 13 jaar en Katinka de shetlander, bijna 21 jaar. Een levend iets wat je lief is achterlaten doet pijn. Gelukkig is er de tijd die zorgt dat er "oplossingen" komen. Moo overlijdt, Teun gaat naar Kattenzorg en Katinka blijft waar ze nu al is.  

Bij het weggaan laat je eigenlijk je "comfortzone" achter. Je denkt dat je weet wat er komt, maar toch ook eigenlijk weer niet. Alle reizen ten spijt waarin je toch een tourist bleef en nu een bewoner wordt.


Weegt datgene wat we zullen gaan krijgen op tegen het achterlaten? Nederlands achterlaten versus Indiaas terugkrijgen.

Dat wordt onze ontdekkingstocht.


1 opmerking:

Eefje zei

Mooi geschreven Riny!!
Achterlaten is loslaten...wat je niet meer hoeft vast te houden. Geniet van jullie 2e leven.
Eefje